etcFOTO Showcase

KHUNHORM
Profession : Programmer / Engineer / University Lecturer
Passion : Photographer / Writer

"ฟิล์มม้วนแรกในชีวิตที่ผมถ่าย ยังไม่เคยถูกล้างเลยจนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากเก็บไว้หรอกนะครับ แต่เพราะว่าตอนนั้น ไม่มีตังจะล้างอัดภาพจริง ๆ ..."

ออสเตรเลีย ประเทศที่มีความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติ มี Landscape ที่สวยงานอยู่ทั่วทุกแห่ง เป็นสวรรค์ของคนรักการถ่ายภาพ คนไทยหลาย ๆ คนที่มาอยู่ที่นี่ก็ได้เริ่มจับกล้องจริงจังกัน ก็เพราะทนกับความเชื้อเชิญของธรรมชาติอันงดงามของที่นี่ไม่ได้ และภาพที่ถ่ายทอดออกมาก็มักจะสร้างความประทับใจให้กับคนที่ได้เห็นไม่น้อยทีเดียว ไม่น่าเชื่อว่าคนที่อยู่ที่นี่ ต่างกรรมต่างวาระกัน กลับถ่ายภาพออกมาในแนวทางที่คล้ายกันซะจนมีคนเรียกช่างภาพกลุ่มนี้ว่า สกุลช่างออสซี่ ซึ่งหมายถึงแนวทางการถ่ายทอดภาพที่ออกมาในแนวทางเดียวกัน ซึ่งผมเองก็ภูมิใจที่เป็นหนึ่งในตากล้อง สกุลช่างออสซี่นี้ด้วยเหมือนกัน และเป็นที่น่ายินดีที่เวป etcFOTO ของเราแห่งนี้ ได้มีโอกาสต้อนรับช่างภาพสกุลช่างออสซี่ฝีมือเยี่ยม ๆ หลาย ๆ คนด้วยเช่นกัน (อันที่จริง คำว่าสกุลช่างออสซี่นี่ก็เป็นคนที่เกิดขึ้นในเวป etcFOTO ของเราแห่งนี้นี่เอง)

[ฟิล์มม้วนแรกในชีวิตที่ผมถ่าย ยังไม่เคยถูกล้างเลยจนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากเก็บไว้หรอกนะครับ แต่เพราะว่าตอนนั้น ไม่มีตังจะล้างอัดภาพจริง ๆ]

หลาย ๆ คนมักจะรู้จักผมในฐานะคนหลังกล้องคนหนึ่งจากการที่เป็นสกุลช่างออสซี่ แต่อันที่จริงแล้ว ผมเริ่มหลงใหลศิลปะการถ่ายภาพมาตั้งแต่ยังเรียนอยู่ชั้นประถม จำได้ว่า ตอนที่เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 นั้น ความหลงใหลในการถ่ายภาพก็มาถึงจุดที่จะต้องมีกล้องถ่ายภาพเป็นของตัวเองเสียที

เด็ก ป6 คนหนึ่งอยากได้กล้องถ่ายรูปซักตัว คงไม่ใช่เรื่องยากเพราะราคาของกล้องนั้นน่าจะเป็นภาระของพ่อกับแม่มากกว่าที่จะเป็นภาระของเราเอง แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่ชอบขออะไรใครมาตั้งแต่เด็กแล้ว จึงเก็บเงินค่าขนมเพื่อซื้อกล้องตัวแรก ฟังดูยิ่งใหญ่จังเลย

เปล่าครับ กล้องตัวแรกของผมไม่ใช่ fm2 หรือกล้องดีมีราคาอะไร (แหงล่ะ ก็เก็บเงินซื้อเองนี่) มันเป็นกล้องพลาสติกสีเขียว ๆ อันเล็ก ๆ อันหนึ่ง ซึ่งทุกวันนี้ไม่รู้มันหายไปไหนแล้ว ราคาไม่กี่สิบบาทเองครับ (แต่เด็ก ป6 เก็บเงินมาซื้อกล้องตัวนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เหมือนกันนะเอ้า) ความสุขของการถ่ายภาพของผมยังเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลยนับจากวันที่ผมมีกล้องตัวแรก นั่นก็คือ ความสุขที่ได้กดชัตเตอร์

อันที่จริง ฟิล์มม้วนแรกในชีวิตที่ผมถ่าย ยังไม่เคยถูกล้างเลยจนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากเก็บไว้หรอกนะครับ แต่เพราะว่าตอนนั้น ไม่มีตังจะล้างอัดภาพจริง ๆ ก็แหม กว่าจะเก็บตังซื้อกล้องได้ ก็ไม่มีเงินพอที่จะเอาฟิล์มไปล้าง หรืออัดแล้วครับ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการล้างอัดเองเลยเพราะว่า ตอนนั้นก็ยังไม่มีความรู้อะไร แต่ผมก็ไม่รู้สึกอะไรมากมาย เพราะอย่างที่บอกไว้แล้ว ความสุขของผมเริ่มต้นที่การกดชัตเตอร์ครับ

หลังจากนั้นผมก็ได้มีโอกาสได้อบรมถ่ายภาพคร้ังแรก จำได้ว่า ก็ตอนเรียนอยู่ชั้น ป6 เหมือนกัน โดยได้เรียนรู้การถ่ายชัดลึกชัดตื้น การปรับค่ารูรับแสง และเรื่องราวพื้นฐานต่าง ๆ โดยที่พ่อผมส่งไปนั่งอบรมอยู่ 1 วันเต็ม ๆ พร้อมกับกล้องคอมแพค ยี่ห้ออะไรจำไม่ได้แล้ว ซึ่งเป็นกล้องตัวที่สองที่ไม่ได้ซื้อเองแล้ว แต่ว่าพ่อซื้อให้ แต่ก็นั่นแหละครับ กล้องคอมแพค เลนส์ฟิกส์ ตัวหนึ่งที่ปรับค่าอะไรไม่ได้เลย กับความรู้ที่ได้รับเพิ่มมา ทำให้ผมห่างหายจากการถ่ายภาพจนกระทั่งได้จับกล้องอีกครั้งหนึ่ง ก็เป็นสมัยเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว คราวนี้โชคดีหน่อยที่ได้ Fm2 มือสองจากเพื่อนของพ่อมาเป็นกล้องคู่ใจ

เมื่อเราจับกล้อง และมีกล้องดีดีใช้ ถ่ายภาพออกมาแล้วมีคนชอบ ก็คงไม่พ้นที่จะต้องมีคนขอให้เราถ่ายรูปให้ หรือรับงานถ่ายภาพ ซึ่งในที่สุดแล้วก็จะหนีไม่พ้นการถ่ายรูปผู้คน

ไม่รู้ว่าเป็นโชคดี หรือโชคร้ายกันแน่ แต่การที่ไปเริ่มจริงจังกับการถ่ายภาพเมื่อครั้งเรียนอยู่ที่ประเทศออสเตรเลียนั้น ทำให้เราเคารพสิทธิของคนอื่นมากมาย เพราะการที่เราจะยกกล้องขึ้นถ่ายภาพใครต่อใครนั้น บางครั้งก็ผิดกฎหมาย สิ่งนี้ฝึกให้เราใช้เวลาไปกับการคุยกับคนที่เราอยากจะถ่ายภาพด้วย เพื่อขออนุญาตถ่ายรูปเค้าเสมอ โดยไม่มีข้อยกเว้น สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ติดตัวกลับมาจนถึงปัจจุบัน ไม่ว่าจะเดินตลาด หรือพบผู้คนที่น่าสนใจ ผมมักจะไม่ลืมที่จะเดินเข้าไปคุย และขออนุญาต เค้าก่อนยกกล้องถ่ายเสมอ

การได้คุยกับแบบนั้น ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรมากมาย สมัยนี้ มีทริปถ่ายรูปเยอะแยะ ที่จัดออกไปถ่ายนอกสถานที่ ที่จัดขึ้นเพื่อถ่ายภาพแนวที่เรียกว่า life ไปถ่ายผู้คน ซึ่งบ่อยครั้ง ที่มักจะเข้าไปถ่าย ๆๆๆๆ โดยไม่ขออนุญาติ ซึ่ง feed back ที่ได้ก็คือ ไอ้พวกนี้ ซื้อก็ไม่ซื้อ แถมมาบังหน้าร้านอีก ซึ่งไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบของชาวบ้านเท่าไหร่นัก

แต่ถ้าหากเราได้เข้าไปพูดคุยซักถามก่อนด้วยอาการยิ้มแย้มแจ่มใส ก็มักจะได้การตอบรับที่ดีทุกครั้ง และก็มักจะได้ภาพสวย ๆ กลับมาเพราะไม่ต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ เพราะว่าแบบของเราเต็มใจ ในกรณีที่ถ่ายเด็ก ก็จะขออนุญาติผู้ปกครองเด็กทุกครั้งเช่นกัน

Landscape เป็นแนวการถ่ายภาพที่มีความสุขที่สุดสำหรับผม เพราะเราสามารถใช้เวลาทั้งวันเพื่อซึมซับบรรยากาศและถ่ายทอดออกมาผ่านรูปภาพเพียงรูปเดียว หรือ การหยุดรถเพื่อถ่ายภาพแบบฉับพลันเมื่อเจอสถานที่หรือมุม ดีดี แสงสวย ๆ และรอไม่ได้ ข้อดีคือการถ่ายภาพแนวนี้ส่วนใหญ่ไม่ต้องขออนุญาตใคร สามารถทำได้ตามอำเภอใจ เป็นการถ่ายภาพที่อิสระที่สุด และผมก็ชอบมากที่สุดด้วย

หลังจากเริ่มต้นด้วยการถ่ายภาพตั้งแต่สมัยเยาว์วัย พบปะผู้คนที่ชื่นชอบศิลปะและงานอดิเรกแขนงเดียวกัน ทำให้วันนี้เกิดเป็น web site ของคนรักการถ่ายภาพ www.etcFOTO.com ซึ่งผมและทีมงาน มีความภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ที่ชุมชนของเราแห่งนี้ ได้มีโอกาสต้อนรับ เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ทุก ๆ ท่านที่มีความนิยมชมชอบในศิลปะการถ่ายภาพเหมือน ๆ กัน หวังว่า ชุมชนของพวกเราแห่งนี้จะเป็นที่ พบปะแลกเปลี่ยนความรู้และมุมมอง เป็นบ้านของสมาชิกทุก ๆ คนตลอดไปนะครับ

ชื่อ -- ว่า"หอม" ขอนับถือ ยกมือไหว้
เพศ -- นั้น"ชาย" แน่แท้ ไม่แปรผัน
ส่วนสูง -- ร้อย แปดสิบสี่ ทุกวี่วัน
ส่วนสัด -- นั้น มองเห็น เป็นทรงกลม
ผม -- เผ้าสั้น ทั่วไป ดูไม่เด่น
ตา -- ขี้เล่น มีสองข้าง อย่างเหมาะสม
ยาย -- แก่แล้ว ยังแกร่งกล้า น่าชื่นชม
ลูก -- ของผม เลิกสงสัย ยังไม่มี
อายุ -- นั้น กลุ้มใจ ใช้เลขสาม
อาชีพ -- ตาม หาหัวใจ ไม่หน่ายหนี
การศึกษา -- สดใส โทIT
การงาน -- ดี ลับสมอง ลองฝีมือ
การบ้าน -- และ การเมือง นั้นเรื่องเล็ก
งานอดิเรก -- ถ่ายภาพ, กลอน, หนอนหนังสือ
สีที่ชอบ -- ชมพูฟ้า คุณค่าลือ
ชอบกิน -- มื้อ ดึกดึกได้ ไม่กังวล
ชอบเพลง -- ฟัง ง่ายง่าย ไม่จุ้นจ้าน
ชอบรัดตะบาน -- หรือไม่ ผมไม่สน
อุดมคติ -- ไม่ประมาท ปรามาสคน
อนาคต -- ไม่อับจน เชื่อตนเอง.

["Learn to be Better"]

เหมือนเคยอ่านที่ไหนเลยอ่ะกลอนบทนี้??
ว่างๆแต่งให้ผมบ้างนะค๊าบบบ
จาเอาไปจีบสาวหน่ะ.. eiei^^
 

ชุดนี้สวยถูกใจจริงๆ

แต่งกลอนให้มั่งดิ่  แบบนี้อ่ะ
 

...กลอนเลิศนะยะตั๋ง...รูปภาพก็งาม
หอมนี้ท่านได้แต่ใดมา
บรรชนคงให้มา...ข้อยว่า55

 
งามทั้งภาษาภาพ และภาษาเขียนเลยครับ
สมเป็นสกุลช่างออสซี่จริงๆ....

มาสวัสดีรุ่นพี่ สวนฯครับ ผม 109 ครับ ภาพสวยโดนๆทุกรูปเลยครับ 

เปิดมาก็อึ้งกับภาพพี่ตั๋งเล็กน้อยถึงปานกลางค่ะ

ภาพสวย ๆ ชอบ ๆ

เมื่อเราจับกล้อง และมีกล้องดีดีใช้ ถ่ายภาพออกมาแล้วมีคนชอบ ก็คงไม่พ้นที่จะต้องมีคนขอให้เราถ่ายรูปให้ หรือรับงานถ่ายภาพ ซึ่งในที่สุดแล้วก็จะหนีไม่พ้นการถ่ายรูปผู้คน

ไม่รู้ว่าเป็นโชคดี หรือโชคร้ายกันแน่ แต่การที่ไปเริ่มจริงจังกับการถ่ายภาพเมื่อครั้งเรียนอยู่ที่ประเทศออสเตรเลียนั้น ทำให้เราเคารพสิทธิของคนอื่นมากมาย เพราะการที่เราจะยกกล้องขึ้นถ่ายภาพใครต่อใตรนั้น บางครั้งก็ผิดกฎหมาย สิ่งนี้ฝึกให้เราใช้เวลาไปกับการคุยกับคนที่เราอยากจะถ่ายภาพด้วย เพื่อขออนุญาคิถ่ายรูปเค้าเสมอ โดยไม่มีข้อยกเว้น สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ติดตัวกลับมาจนถึงปัจจุบัน ไม่ว่าจะเดินตลาด หรือพบผู้คนที่น่าสนใจ ผมมักจะไม่ลืมที่จะเดินเข้าไปคุย และขออนุญาต เค้าก่อนยกกล้องถ่ายเสมอ

การได้คุยกับแบบนั้น ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรมากมาย สมัยนี้ มีทริปถ่ายรูปเยอะแยะ ที่จัดออกไปถ่ายนอกสถานที่ ที่จัดขึ้นเพื่อถ่ายภาพแนวที่เรียกว่า life ไปถ่ายผู้คน ซึ่งบ่อยครั้ง ที่มักจะเข้าไปถ่าย ๆๆๆๆ โดยไม่ขออนุญาติ ซึ่ง feed back ที่ได้ก็คือ ไอ้พวกนี้ ซื้อก็ไม่ซื้อ แถมมาบังหน้าร้านอีก ซึ่งไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบของชาวบ้านเท่าไหร่นัก

แต่ถ้าหากเราได้เข้าไปพูดคุยซักถามก่อนด้วยอาการยิ้มแย้มแจ่มใส ก็มักจะได้การตอบรับที่ดีทุกครั้ง และก็มักจะได้ภาพสวย ๆ กลับมาเพราะไม่ต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ เพราะว่าแบบของเราเต็มใจ ในกรณีที่ถ่ายเด็ก ก็จะขออนุญาติผู้ปกครองเด็กทุกครั้งเช่นกัน

คิดเหมือนผมเลย หลายคนถ่ายแบบระยะประชิดเลย เช่นยืนแล้วยื่นกล้องเข้าไปประชิดใบหน้าผู้กำลังไหว้พระ หรือ ยื่นกล้องเข้าไปในบ้านของชาวบ้าน เขาคงอยากได้มุมแปลก อิอิ

Landscape เป็นแนวการถ่ายภาพที่มีความสุขที่สุดสำหรับผม เพราะเราสามารถใช้เวลาทั้งว้ันเพื่อซึมซับบรรยากาศและถ่ายทอดออกมาผ่านรูปภาพเพียงรูปเดียว หรือ การหยุดรถเพื่อถ่ายภาพแบบฉับพลันเมื่อเจอสถานที่หรือมุม ดีดี แสงสวย ๆ และรอไม่ได้ ข้อดีคือการถ่ายภาพแนวนี้ส่วนใหญ่ไม่ต้องขออนุญาตใคร สามารถทำได้ตามอำเภอใจ เป็นการถ่ายภาพที่อิสระที่สุด และผมก็ชอบมากที่สุดด้วย

ผมก็ชอบถ่ายภาพแนวนี้เหมือนกัน คิดคล้าย ๆ กับพี่น่ะครับคือไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับใครมันสบายใจดี

ภาพก็แจ่ม กลอนก็เจ๋ง 
แหล่มเลยอะครับ

 

อิอิ ยังไม่เคยลองแบบแนว คุณหอม จะลองดูมั่ง

คารมน่ากลัวจริงๆครับ

ภาพสวยและสุดยอดกลอนนะครับ ชอบๆ 

ศิลปินทั้งงานภาพและกาพย์กลอนเลยนะครับน้าหอม

คารมเป็นต่อ รูปก็ไม่เป็นรองเลยขอรับ

หอมจริง ๆ ครับ

กลอนเจ๋งอ่ะ ชอบๆ

จะคอยติดตามผลงานครับ

สวยทุกรูปเลย ครับ

บทกลอนใน #6นี่ยอดสุด  ไม่สะดุดรื่นคำทุกความหมาย
ภาพนั้นเล่าสวยงามตับแทบวาย...ถึงที่หมายสมคำว่า " etc "

จริงๆแล้วผมอยากจะบอกความจริงอะไรพี่อย่างครับ แห่ะๆ ผมเองได้ยินชื่อพี่ "KHUNHORM" มานานมากแล้ว แต่ก็แค่ได้แต่ดูภาพ จนกระทั่งช่วงหนึ่งผมวางกล้องไป ด้วยเหตุผลที่ว่า "ภาพที่ถ่ายออกมา มันรู้สึกเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง" เพราะไปเอาแนวทางของคนอื่นมาใช้ และพอกลับมา มันทำให้ผมรู้ว่า "ให้ตายเถอะ!!!! พันธุ์ทิพย์มี PM ด้วย" แห่ะๆๆๆๆ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยครับ จริงๆ

พอลองเปิดเข้าไปผมก็เจอข้อความของพี่ ที่ชวนผมไปออกถ่ายรูปด้วยกัน อยู่บนสุด มันทำให้ผมตกใจมาก เพราะคนที่ผมชื่นชมผลงานอยู่ กลับมาชวนผมไปถ่ายรูปด้วย ด้วยความดีใจและตกใจ จึงรีบตอบพี่กลับไปว่า "ผมเองเพิ่งรู้ว่า พันธุ์ทิพย์มี PM ด้วย เลยนิ่งเฉยกับคำชวนของพี่ไป"

ดีใจครับที่ได้อ่านประสบการณ์ของพี่ มันทำให้ผมรู้จริงๆ ว่าที่นี่ "etcFOTO" เป็นที่รวมของคนรักการถ่ายภาพจริงๆครับ... 

ชอบทั้งรูป ทั้งกลอนเลยคร้าบบ

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ เอ่ รู้จักกันรึยังหนอ

ไม่เป็นไร แต่ผมก็ตามผลงานมาได้นานพอสมควรแล้วหละครับ

 

...ขอลงชื่อ ในกระทู้แนะนำตัวหน่อยนะครับ....พ่อหนุ่มใหญ่(ร่าง) มากความสามารถ...

[" รั ก ไ ร้ เ ห ตุ ผ ล : ห รื อ : ไ ร้ เ ห ตุ ผ ล ที่ จ ะ รั ก "]

อึ้งกับพี่หอมตัั้งกะภาพแรก + กลอน

กลอนสุดยอด ภาพก็ยอดเยี่ยมครับ

ยินดีที่ได้รู้จัก อ.หอม 
ภาพสวยมากครับ 

เข้ามาแล้วได้ดูรูปสวยๆ แกล้มกลอนเพราะๆ อารมณ์บรรเจิดเลยครับ

นี่ถ้าไม่มีบอร์ดนี้ก็คงหากระทู้แนะนำตัวไม่เจอเป็นแน่แท้เรยเรา

เพิ่งเป็นสมาชิกไม่นานนัก      พยายามจะโพสบ่อย ๆ  แต่ยังไม่ค่อยมีคุณภาพ

ว่าจะมาหัดเอาในนี้แหล่ะค่ะ   

ประวัติพี่ ดึงดูดสุดๆ ต้องตามอ่านจนจบ

คำกลอนที่ น่ารักมากเลยค่ะ อ่านแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

สวัสดีครับจารย์์ . . มะหร่ายจะมี มีตติ้งอีกอ่ะครับ อยากถ่ายรูป