กลับเข้ามาที่จั่วหัวไว้ “Self Appraisal” อาจจะเป็นคำคุ้นเคยสำหรับมนุษย์เงินเดือนทั้งหลาย
ที่แต่ละองค์กรก็จะให้มีการประเมินการทำงานของเรา ทั้งจากเจ้านาย และจากตัวเราเอง
เอ...แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการถ่ายภาพล่ะเนี่ย?
บีเองก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าจะเกี่ยว (อ้าว!!!) แค่อยากจะมาแชร์แนวความคิดของตัวเอง
เพราะปกติบีจะเป็นคนที่ประเมินการทำงานของตัวเองอยู่ตลอดเวลา
รวมถึงมักจะถามคนอื่นๆ เช่น หัวหน้า เพื่อนร่วมงาน ว่าเรายังบกพร่องตรงไหนหรือเปล่า?
ไม่ใช่ว่าเพราะกลัวจะไม่ได้ขึ้นเงินเดือนนะคะ
แต่เพราะในแต่ละวัน มันก็จะมีเรื่องใหม่ๆ เข้ามาในชีวิต อาจจะดีบ้าง ไม่ดีบ้าง
เราจึงจำเป็นต้องมองดูตัวเองว่า เราได้เรียนรู้กับสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเราได้ดีแล้วหรือยัง
แต่เชื่อสิ คนธรรมดาอย่างเราๆ ท่านๆ คงอดไม่ได้หรอก ที่จะเข้าข้างตัวเอง
คิดว่า เนี่ยแหละ ที่เราทำไปอ่ะ ดีแล้ว
จริงๆ การมองโลกในแง่ดี บีก็เห็นด้วยนะคะ
มันทำให้เราใช้ชีวิตในแต่ละวันมีความสุขขึ้น
แต่ขอขีดเส้นใต้ย้ำไว้นิดนึงนะคะว่า ต้องมองโลกในแง่ดีในด้านที่เป็นจริง
ถ้าสักแต่ว่า เข้าข้างตัวเอง เข้าใจว่าทำแบบนี้ๆ ถูกแล้ว พอแล้ว ฯลฯ
การคิดแบบนี้ จะกลายเป็นมีดที่มาทำร้ายเราในภายหลังแน่นอนค่ะ
มันเหมือนกับ การที่เด็กกำลังหัดเดิน มันจะล้มบ้างก็เป็นเรื่องปกติ
แต่หากเราซึ่งเป็นพ่อแม่ เห็นลูกจะล้ม จะเจ็บ ชั้นก็นี่เลย เอาฟูก เอาฟองน้ำมาบุรอบบ้าน
ลูกล้มจะได้ไม่เจ็บ...
แล้วเกิดวันนึงต้องออกจากบ้าน เด็กคนนี้ซึ่งล้มบนฟูกมาตลอด
แต่ไม่เคยรู้เลยว่าของจริง สภาพจริงเป็นยังไง ล้มทีนึงล่ะ แหกปากลืมตายทีเดียว (บรรยายแบบคนรักเด็กมากกก)
บียกตัวอย่างโดยเปรียบว่าเราเป็นพ่อแม่ ลูกเราเนี่ยเหมือนกับงาน หรือผลงานของเรา
ถ้าเราสร้างกรอบความคิดว่า นี่แหละ ฉันทำดีแล้วล่ะ คนอื่นมาด่าฉัน ฉันก็อุดหูเสียเลย
คนวิจารณ์ฉัน ก็ด่ามันกลับ จะได้ไม่เจ็บ...(เพราะมันด่าไม่ทัน 55)
ถึงเวลาจริงๆ ที่คุณต้องออกมาเจอกับโลกจริงๆ การแข่งขันจริงๆ
คุณไม่มีทางที่จะปกป้องผลงานของคุณ หรือห้ามคนวิจารณ์ได้
แล้วจะทำยังไงดีเนี่ย.... 
