etcFOTO Article

DIANE ARBUS   
American, 1923-1971   

เป็นหัวหอกของการถ่ายภาพเชิงสารคดีร่วมสมัย ไดแอนได้ผลิตโครงร่างของงานที่หนักแน่นก่อนที่เธอจะยุติ
ชีวิตของเธอเองในปี 1971 เธอพยายามอย่างไม่หยุดหย่อนที่จะถ่ายทอดภาพชีวิตของคนที่อยู่(เกือบ)จะนอก
ขอบเขตการยอมรับของสังคม ในขณะที่ภาพของเธอนั้นแสดงถึงเรื่องที่ควรจะเป็น "เรื่องธรรมดาของคน"
กลับ ตีกลางแสกหน้าของสังคม ภาพของเธอเป็นที่โจษจันในเวลานั้นและแม้กระทั่งถึงทุกวันนี้

ไดแอน เกิดมาในนามของ ไดแอน เนเมร็อกซ์ ในครอบครัวที่มั่งคั่งของมหานครนิวยอร์ค พ่อของเธอเป็นเจ้าของ
ห้างสรรพสินค้าใน ฟิฟท์ อเวนู ได้รับการศึกษาในสถาบันชั้นนำ เมื่ออายุเพียง 18 เธอสมรสกับ อัลแลน อาร์บัส
ตั้งแต่นั้นก็เริ่มแสดงความสนใจในการถ่ายภาพ พ่อของเธอจึงขอให้สองสามี ภรรยา ถ่ายภาพเพิ่องานโฆษณา
ให้กับห้างสรรพสินค้า งานครั้งนี้ทำให้ทั้งคู่กลายเป็นช่างภาพตั้งแต่นั้นมา รวมถึงงานแฟชั่นของ ห้าง ฮาร์เปอร์ บาซาร์
ทั้งหมดด้วยเช่นกัน

ในช่วงปี 1955-1957 ไดแอนศึกษาวิธีการถ่ายภาพตามแบบของ Lisette Model
ผู้ที่พยายามให้เธอเน้นเรื่องของภาพถ่ายของคน ซึ่งได้พัฒนา

เป็นสายตาที่มองโลกเป็นสารคดี หลังจากที่เริ่มเรียนมาไม่นาน ไดแอนก็
อุทิศตัวเต็มที่ เพื่อจะทำเรื่องราวของชายแปลงเพศ ฝาแฝด คนแคระ ผู้คนบนท้องถนนและในบ้าน
คนป่วยโรคจิตประสาท ภาพของไดแอนมักจะเป็นภาพตรงๆ เป็นการเผชิญหน้ากับแบบ ใช้แฟลชหรือชุดไฟส่องเข้าตรงๆ
ตัวแบบของเธอทั้งหลายดูจะยินดีให้เธอบันทึกภาพความบกพร่องหรือผิกปรกติของพวกเชา

เธอกล่าวถึงงานของเธอไว้ว่า
"สิ่งที่ฉันพยายามจะอธิบายนั่นก็คือมันเป็นไปไม่ได้ที่คุณพยายามจะเป็นคนอื่น
ความโศกศัลย์ของคนแต่ละคนนั้น ไม่มีทาง และไม่มีวันจะเป็นแบบเดียวกับสิ่งที่คุณเป็นอยู่"

สำหรับแบบของเธอซึ่งมีความผิดปรกติไปจากคนอื่นๆนั้น เธอกล่าวไว้ว่า
"คนส่วนมากนั้นมีชีวิตด้วยความกลัวว่าจะได้รับความทุกข์ทรมาน
พวกเขา(คนเหล่านี้) กลับเกิดมาพร้อมกับความทุกข์ทรมาน พวกเขาได้ผ่านพ้น
การทดสอบของชีวิตไปแล้ว พวกเขายอดเยี่ยมที่สุด"

ภาพถ่ายของไดแอนดึงความสนใจจากกลุ่มผู้รักศิลปะได้ทันที ไดแอนได้รับรางวัล Guggenheim Fellowships
ในปี 1963 และ 1966  และที่สุดในปี 1967 ภาพถ่ายของเธอได้รับการโชว์ในพิพิธภัณฑ์ Modern Art แห่งเมือง
นิวยอร์ค งานแสดงครั้งนี้ได้รับการพูดถึงในแง่ดีมากมายจากนักวิจารณ์งานศิลป์ทั้งหลาย

ในปี 1970 ไดแอนได้ทำ port folio ขนาดย่อมๆ รวมภาพถ่าย 10 ภาพที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ
ในฐานะผู้บุกเบิกสารคดีรูปแบบใหม่ งานของเธอมักจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับผลงานของ ออกัส แซนเดอร์ส

ในปี 1971 ไดแอนตัดสินใจยุติชีวิตของเธอในหมู่บ้าน Greenwich เมืองนิวยอร์ค การตายของเธอกลับยิ่งทำให้
ชื่อเสียงของเธอยิ่งโด่งดังเป็นที่รู้จักมากขึ้น ในปีต่อมาไดแอนได้รับชื่อเป็นช่างภาพอเมริกันคนแรกที่แสดงผลงาน
ใน Venice Biennale ( งานแสดงผลงาน contemporary art ที่มีชื่อเสียงจัดชึ้นสองปีครั้ง )
รวมทั้งการแสดงผลงานทั่วทั้งอเมริกา และ แคนาดา มีผู้เข้าชมมากกว่า 7.5 ล้านคน

และงานอื่นๆ อีกมากมายทั้งในเอเชีย (ญี่ปุ่น)และที่ต่างๆ
หนังสือรวมผลงานของเธอมียอดขายรวมมากว่าหนึ่งแสนเล่ม....

DIANE ARBUS  ผู้บุกเบิกภาพถ่ายสารคดีร่วมสมัย : .....เธอบันทึกความเป็นจริง

ถือเป็นอีกคนนึงที่ถือเป็น master of photography ด้วยสิ่งที่เธอบุกเบิกมุมการเสนอเรื่องราว
แบบใหม่ให้พวกเราได้ศึกษา และเดินตามครับ

ภาพเหล่านี้ไม่ได้โดดเด่น ด้่านความงามทางทัศนศิลป์ใดๆ
แต่งดงามในด้านการถ่ายทอดความเป็นจริง และถ่ายทอดความเป็นคน
ออกมาผ่านความกล้าที่จะคิดของช่างภาพชั้นยอดครับ

ขอบคุณครับ

ขอบคุณพี่แม่นครับ

ผลงานขอเธอ  ผมเคยเห็นตอนอ่านหนังสือวิจารณ์หนังที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องราวของ  Diane  arbus

ภาพของเธอมีเสน่ห์อย่างประหลาด  ติดตา  และชวนมองซ้ำแล้วซ้ำอีกโดยที่ผมก็ไม่ทราบสาเหตุเหมือนกัน 

อ่านเรื่องของไดแอนแล้ว
จะเห็นได้ว่า ช่างภาพที่มีืชื่อเสียง มีผลงานเป็นที่ยอมรับในระดับโลก
มักจะมีแนวทางของตัวเองที่ชัดเจน  มีเรื่องราวหลักที่ตีแผ่มาเป็นภาพถ่ายได้อย่างยอดเยี่ยม
ไม่ได้สะเปะสะปะเดินไปถ่ายไปไม่มีหลักการ
แบบนี้ต้องจำไว้เป็นตัวอย่างที่ดีบ้างแล้วละครับ

ขอบคุณครับพี่แม่น
 

ขอบคุณครับ

ขอบคุณที่เอาบทความมาให้อ่านครับ ชอบข้อความนี้ครับ

"ภาพเหล่านี้ไม่ได้โดดเด่น ด้่านความงามทางทัศนศิลป์ใดๆ
แต่งดงามในด้านการถ่ายทอดความเป็นจริง และถ่ายทอดความเป็นคน
ออกมาผ่านความกล้าที่จะคิดของช่างภาพชั้นยอดครับ"

 
 
 
ขอบคุณครับ

ชอบบทความมากครับ เรื่องของ DIANE ARBUS ถูกทำเป็นภาพยนตร์ ชื่อ FUR
นำแสดงโดย นิโคล คิดแมน และกำกับการแสดง โดย สตีเว่น เชนเบิร์ก ผมดูแล้วประทับใจมากครับ
ลองหามาชมกันนะครับ

 http://www.adintrend.com/show_admovie.php?id=1452

 

ชอบบทความมากครับ เรื่องของ DIANE ARBUS ถูกทำเป็นภาพยนตร์ ชื่อ FUR
นำแสดงโดย นิโคล คิดแมน และกำกับการแสดง โดย สตีเว่น เชนเบิร์ก ผมดูแล้วประทับใจมากครับ
ลองหามาชมกันนะครับ

 http://www.adintrend.com/show_admovie.php?id=1452

 

อยากดูๆ
ต้องไปหาซะหน่อยแล้ว
 

ขอบคุณที่อุตส่าห์เเปลมาให้ได้อ่านกันครับ
ขอเพิ่มข้อมูลให้อีกหน่อย

เหตุที่ไดเเอนสามารถมีงานเเสดงผลงานที่ Metropolitan Museum NYC ได้นั้น หากจะกล่าวกันจริงๆเเล้ว
ก็มีจากเส้นสายที่ญาติทางสามีของเธอช่วย เพราะญาติสามีนั้นเป็นกรรมการ Museum อยู่นั่นเอง
(สามีของไดเเอนเองก็เป็นช่างภาพ commercial ให้เเมกกาซีน vogue ในสมัยนั้น)

จริงๆภาพที่ไดเเอนถ่ายนั้นชุดที่ดังก็คือชุด freak หรือภาพซีรี่ย์ที่ไดเเอนถ่ายคนที่มีความผิดปกติทางร่างกาย
โดยเริ่มจากภาพนักเเสดงในกองคาราวานร่อนเร่ พูดง่ายๆถ่ายคนที่มีร่างการผิดปกติตามงานวัดภูเขาทองบ้านเรานั่นเอง

เเต่ก็มีจุดเริ่มต้นคือเธอได้รู้จักเพื่อนบ้านคนหนึ่งที่เป็นหนึ่งในกลุ่ม freak นี้
เธอจึงมีความสนใจในความ "ไม่ปกติ" ของคนกลุ่มนั้น นั่นเอง

ภาพถ่ายของไดเเอน ว่ากันจริงๆไม่ได้มีความเป็นศิลปะเลย
ทื่อๆ ตรงๆ เเต่ความน่าสนใจมันอยู่ที่ว่ายังไม่เคยมีใครถ่ายภาพ "คนผิดปกติ หรือคนพิการ" เช่นนี้มาก่อนในยุคนั้น
หรืออาจจะมีเเต่ไม่ดัง เพราะไม่มีงานโชว์เหมือนไดเเอน
เเต่ที่คนให้ความสนใจส่วนหนึ่งก็มาจากเป็นภาพที่หลายคนไม่เคยเห็น "คนผิดปกติ" เช่นนั้นมาก่อนพอเห็นก็ อุทาน กันเป็นเเถว
คงคล้ายกับเราไปเดินดูนิทรรศการเเพทย์ที่ศิริราชนั่นเเหละ เด็กสองหัว คนสามตา นสองเพศ เด็กลิงมีขน อะไรเทือกนั้น

พศ.นี้หากจะมีช่างภาพคิดพิเรนถ่ายภาพทำนองนี้ก็คงจะต้องหันไปถ่ายสัตว์เเทนเช่น
นางเงือก ม้ามีเขา วัวสามขา พยานาค งูสองหัว กระต่ายไม่มีหู
หากจะเเตกต่างจากไดเเอนตรงที่ว่าไม่สามารถสื่อสาร พูดคุย หรือถ่ายทอด "ความรู้สึก"
ลงไปในภาพถ่ายได้ ดังนั้นภาพถ่ายของไดเเอนที่ตัวเเบบของเธอได้เเสดงความรู้สึกที่เหมือนกับ
"ยอมรับความผิดปกตินั้น ปรับตัวเเละมีความสุขกับมัน" ออกมาทางสายตา
อารมณ์ ความรู้สึกตอนนั้นต่างหากที่เป็นสิ่งที่ยากที่จะถ่ายทอดลงบนภาพถ่าย
ในที่สุดก็ถูกบรรจงเรียกว่า "สารคดีภาพภ่าย"

ตัวอย่างของไดเเอนนี้เป็นตัวอย่างที่ดีในเรื่องของ การเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งเเละการเข้าถึงตัวเเบบในลักษณะที่
ต้องเข้าไปทำความรู้จักพูดคุยกันก่อนที่จะมีการถ่ายภาพ มีเรื่องราว
ไม่ใช่ snapshots ที่ว่าสะพายกล้องไปเจอคนเเคระเเละกดถ่ายๆ

ไดเเอนยังมีภาพในเเนวอื่นนอกจากภาพ "คนพิการ" เช่น คนทั่วไปที่มีไม่ได้มีความผิดปกติทางร่างกาย หากเเต่
เป็นรูปเเบบของ "ชีวิตพิการ" เช่น ขอทานใน New York กษัตริย์ไร้บัลลังค์ อยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ
การเสนองานในลักษณะนี้ผมมีความชอบอยู่ตรงที่ว่าก่อนจะถ่ายภาพ ไดเเอนไดเข้าไปทำความรุ้จักพูดคุยเเละจดบันทึก
รวมถึงประโยคเด็ดที่มักถามตัวเเบบของเธอเสมอว่า "Tell me your secret"
หนังสือของเธอก็เลยสมบูรณ์ด้วยว่ามีเรื่องราวประกอบภาพนั่นเอง

ผมมีหนังสือผลงานเธออยู่ เเต่ไม่ค่อยชอบ เพราะงานดูเเล้วหดหู่ เพราะส่วนใหญ่จะมีเเต่รูปคนพิการ
เเต่ก็ดูไว้เป็นตัวอย่าง เพื่อศึกษาครับ

ขอบคุณคุณจีที่เอา้ข้่อมูลมาเพิ่มเติมครับ
เยี่ยมไปเลย
 

ขอบคุณ คุณ JEE ครับ ที่เพิ่มเติมให้ แน่น ขึ้น
เยี่ยมเลย

ส่วนเรื่องหนังของคุณ 1nugul นั้นยิ่งเยี่ยมใหญ่เลย
เพราะว่า อยากดูอยู่พอดี แต่มันหายากเหมือนกันนา 

ขอบคุณพี่แม่นครับ สำหรับบทความดี ๆ
และข้อความเพิ่มเติมจากคุณจีครับ ... : )

ขอบคุณสำหรับบทความดีๆค่ะ 


เพิ่งดูหนังเรื่อง FUR ไปเมื่อเดือนก่อนนี้เองค่ะ  ที่เอามาดูเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับช่างภาพชื่อดัง  ยอมรับว่าไม่โปรดหนังแนวนี้เท่าไหร่นัก แต่เป็นหนังที่องค์ประกอบศิลป์สวยมาก  โดยเฉพาะภาพ  การจัดฉาก  แสง  สี  สวยมากค่ะ

ในหนัง เห็นออกเสียงชื่อ Diane ว่า "ดิแอน" นะคะ

เพิ่งดูหนัง FUR ซื้อจากร้านแมงป่อง เมื่อเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ราคาแผ่นละ79บาทมั๊ง ซื้อแล้วดูเลย


แสง และ สี ในหนังสวย (โดยความรู้สึกส่วนตัว)


เห็นกล้องเห็นอุปกรณ์ถ่ายรูปแล้ว(ในหนัง) คงต้องบอกว่า ครอบครัวนี้ เขาทำเป็นอาชีพจริงๆ


โดยส่วนตัวคิดว่า บางทีบางครั้ง เรามีแบบแผน หรือเรียนรู้มา ทำให้เราต้องทำอะไรเป็นแบบแผน

อย่างฉากหนึ่งที่ ดิแอนและสามีถ่ายรูปงานชิ้นหนึ่ง

แล้ว ดิแอน มองและไม่เห็นอะไรในนั้น แต่สามี บอกว่า เชื่อเถอะ ลูกค้าต้องชอบแน่นอน


บางสิ่ง บางอย่าง บางเรื่อง คงต้องใช้เวลา โดยเฉพาะในเรื่องของศิลปะ



โดยความรู้สึกส่วนตัวคิดว่า การถ่ายรูปคือ




การทดลองทางวิทยาศาสตร์ ที่ได้ผลลัพธ์ ทางศิลปะ

ขอบคุณครับ ผมเองก็ชอบงานเค้า ยิ่งเมื่ออาทิตย์ก่อน เอาเรื่อง Fur มาดูซ้ำยิ่งสนุกใหญ่ครับ 

เรื่องดูน่าสนใจมากครับ
ขอบคุณทุกคนที่่ช่วยเปิดโลกทัศน์ให้ครับ

ได้รับความรู้เพียบเลยคับ

ขอบคุณทุกๆ บทความที่เอามาแบ่งปันนะครับ

.
.
.

 

...หนังเรื่องนี้ก็ได้ดูเหมือนกัน 

โดยส่วนตัว ผมชอบหนังเรื่องนี้มาก อันที่จริงจำไม่ได้หรอกว่า หนังมีชื่อว่าอย่างไร  จำได้แต่เพียงเรื่องราวในหนังเท่านั้น

และก็ประทับใจในความอยากรู้อยากเห็น ของช่างภาพคนนี้
การที่จะเข้าไปถ่ายภาพบุคคลที่เราสนใจ ไม่ใช่เรื่องง่าย ครั้งหนึ่งผมโดนหมาไล่ฟัด ก็เคยครับ
ตอนที่เข้าไปถ่ายภาพ ลุงฤทธิ์ (อยุธยา) ผู้ซึ่งเป็นคนชอบกวาดถนน แต่สติสตังค์ ไม่ค่อยดี
เลยเข้าใจว่า บางครั้ง การที่เราอยากจะสัมผัสชีวิตกับบุคคลอื่น ได้รู้ ได้คุย ได้ฟัง มันวิเศษขนาดไหน

มันเหมือนเป็นการท่องเที่ยว และมันก็วิเศษมาก ๆ

ผมคิดว่า ผมเข้าใจความรู้สึกแบบนี้น่ะ ถึงแม้ภาพออกมา จะดูหดหู่บ้าง
แต่สิ่งที่ได้คือ การเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่ โดยชีวิตของผู้อื่น

สุดยอด....

เธอคนนี้ ทำให้ผม อยากออกไปภ่ายรูปมากๆ เธอทำให้ผมรู้สึกว่าเห้ย เวลาเราจะ ถ่ายภาพใครสักคนมันไม่ได้ง่ายนะ
แค่ไปสะกิดๆขออภาพหน่อยนะครับ อย่างงี้มันไม่ได้นะ มันต้องเข้าใจ รับรู้ อารมณ๋หรืออะไรหลายๆอย่างในตัวแบบออกมาให่เยอะที่สุด
ผมชอบภาพ แฝดของเธอมากครับ ดูทีไรมันหยุดมองไม่ได้เลย ชอบจริงๆ

ส่วนหนัง อยากทราบว่าคนที่ทำแรงบัลดาลใจให้เธอนี่ไม่ใช่สามีเธอใช่ไหมครับ แต่เป็น leonale รึเปล่า ผมเคยค้นๆอ่านเจอว่าเขาคนนี้ทำให้เธอได้เจอกับอะไร
แปลกๆในชีวิตแล้วเธอก็หลงไหลเป็นอย่างมาก จนถ่ายภาพออกมาในลักษณะนี้

ชอบตรงที่เข้าถึงตัวแบบได้ดีค่ะ...รูปออกมาเป็นธรรมชาติมีความเป็นกันเองดี...ให้ความรู้สึกถึงความเก่า แล้วก็บอกเรื่องราวของยุคนั้นๆได้ดี..แต่ก็ดูแล้วเศร้าซะส่วนใหญ่ค่ะ...ถ้าด้านนี้ก็ถือว่าสื่ออารมย์ได้ดีเลยค่ะ....
ดูหนังแล้ว.....เธอคงต้องทนกับอะไรมากพอดูค่ะ...สำหรับผู้หญิงที่คิดนอกกรอบในสังคมสมัยนั้น....ถือว่า...น่านับถือทีเดียวที่ยังคงมีผลงานออกมาให้เราได้ศึกษากัน...