ก่อนอื่น ต้องขอขอบคุณทุกๆท่านเลยนะครับที่มาร่วมแสดงความยินดี และที่ตามเชียร์ด้วย
แล้วก็ดีใจกับคุณไข่ต้ม แล้วก็น้องแบงค์ด้วย (รูปนี้ทำพี่งงอยู่นาน และก็เฉียบขาดมากๆด้วย)
ขอบคุณกรรมการทุกๆท่าน ผมเชื่อว่าแต่ละคนก็เหน็ดเหนื่อยมีงานล้นมืออยู่แล้ว ขอบคุณจริงๆครับ
(เสียดายไม่มี quote ของพี่แม่นอ่า)
ภาพที่ผมส่งครั้งนี้ อยากจะบอกว่าเป็นภาพแรกในชีวิตที่ผมส่งเข้าประกวด
ทั้งๆที่เกินกว่าครึ่งชีวิตผมอยู่กับภาพถ่ายมาตลอด แต่ไม่เคยคิดส่งประกวดเลยซักครั้ง
เพราะจะมัวแต่คิดว่า "โอย ส่งไปก็ไม่ได้รางวัลกะเค้าหรอก"
ที่ตัดสินใจส่งครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะรางวัลหรืออยากได้เหรียญที่บอกว่าคุณคือ The Winner
แต่เป็นเพราะที่ etc ให้อะไรกับผมมากมาย ทั้งกำลังใจ และ .. สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคำว่า "มิตรภาพ"
ที่ทำให้ผมมีแรงก้าวต่อไปถึงแม้ว่าจะเหนื่อยอ่อนกับอะไรหลายๆอย่างเต็มที
ภาพที่ไม่ได้รับเลือกครั้งนี้ก็อย่าท้อนะครับ ผมว่าทุกๆภาพถ้าคุณทำด้วยใจ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รางวัลอะไรเลยก็ตาม
แต่อย่างน้อยที่สุด มันก็ได้ปรากฏสู่สายตาของเพื่อนๆท่านอื่น และคนที่เข้ามาชม
ผมคิดว่าทุกๆภาพได้ให้อะไรดีๆกับใครอีกหลายคนที่คุณไม่มีวันรู้
โดยเฉพาะน้องๆที่เพิ่งเรียนรู้ และรักที่จะถ่ายภาพ .. ภาพของคุณอาจจะเป็นแรงบันดาลใจให้เค้าก็ได้
ก่อนจะจบร่ายยาว อยากจะบอกที่มาที่ไปของภาพซักนิดนึงนะครับ
ที่ดีใจมากๆก็คือ ภาพนี้เป็นภาพที่มีฝรั่งบางคนมาดูแล้วคิดว่าผมซ้อนภาพ หรือใช้ ps (ตรงที่เป็นขอบดำๆซ้าย-ขวา)
แต่ที่จริงแล้วคือผมถ่ายเจ้าสองดอกนี้ผ่านช่องกำแพงอิฐเล็กๆ ขนาดความกว้างซักนิ้วครึ่งได้
มันก็เลยเป็นอย่างที่เห็นน่ะครับ
และผมก็ขาเดี้ยงเพราะภาพนี้ด้วย เพราะต้องย่อตัวอยู่นานมากๆ รอจังหวะให้ลมนิ่งพอประมาณ
แถมด้านล่างตรงที่ผมยืนก็เป็นทางระบายน้ำทิ้ง ที่ส่งกลิ่นลาเวนเดอร์หอมชื่นใจเหลือเกิน ฮ่าๆ
ส่วนคอนเซปต์คงไม่ต้องบอกอะไรกันมาก ถ้าใครที่ตามงานผมมาตลอดคงพอจะรู้ว่ามันไม่ใช่รักโรแมนติกแน่ๆ

ขอบคุณอีกครั้งครับ .. ครั้งหน้า อยากให้เพื่อนๆร่วมสนุกกันเยอะๆนะครับ