etcFOTO Article

[Ansel Adams]

“I hope that my work will encourage self expression in others
and stimulate the search for beauty and creative excitement in the great world around us”   Ansel Adams
“ผมหวังว่างานของผมจะสนับสนุนให้คนอื่นๆ กล้าที่จะแสดงออกถึงตัวตนของเขา
และเป็นแรงกระตุ้นให้เกิดการค้นหาความงามและความตื่นเต้นอย่างสร้างสรรค์ในโลกอันยิ่งใหญ่รอบๆ ตัวเรา”

........................................

Ansel Adams ................. ตำนานแห่งการถ่ายภาพ Landscape


แปลจาก http://anseladams.com/content/ansel_info/anseladams_biography2.html
จากบทความ Ansel Adams, Photographer โดยวิลเลียม เทอร์เนจ(William Turnage)   
เผยแพร่และตีพิมพ์โดย Oxford University Press และผู้เขียน ใน American National Biography


แอนเซล อาดัมส์  (1) (๒๐ ก.พ. ๑๙๐๒ – ๒๒ เม.ย. ๑๙๘๔) เป็นช่างภาพและนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม  เขาเกิดที่เมืองซานฟรานซิสโก มลรัฐแคลิฟอร์เนีย  เป็นบุตรของนักธุรกิจชาร์ลส์ ฮิตช์ค็อก อาดัมส์ (Charles Hitchcock Adams) และนางโอลิฟ เบรย์ (Olive Bray)   ปู่ของอาดัมส์เป็นผู้ยิ่งใหญ่ในธุรกิจค้าไม้  ทำให้เขาเติบโตขึ้นท่ามกลางความมั่งคั่งในบ้านที่ตั้งอยู่กลางเนินทรายใหญ่(sand dunes)ในแถบโกลเดนเกต (Golden Gate)
เมื่ออาดัมส์อายุได้สี่ขวบ aftershock (2) จากเหตุแผ่นดินไหวและไฟไหม้ครั้งใหญ่ในปีค.ศ. ๑๙๐๖ ทำให้จมูกของเขาหัก และทำให้จมูกของเขามีรูปลักษณะผิดปกติตั้งแต่นั้นมา

หนึ่งปีต่อมา จู่ๆ ความมั่งคั่งของครอบครัวก็พังทลายลงในวิกฤติเศรษฐกิจของปีค.ศ. ๑๙๐๗   ต่อมาพ่อของอาดัมส์พยายามอย่างไม่ลดละที่จะกู้สถานภาพของครอบครัวให้กลับคืนมาตลอดช่วงชีวิตของเขา แต่ก็ไม่เป็นผล

อาดัมส์เป็นลูกคนเดียว  เขาเกิดเมื่อแม่ของเขามีอายุเกือบ ๔๐ ปี  การที่พ่อแม่ค่อนข้างมีอายุ  ประกอบกับประวัติอันรุ่งเรืองของครอบครัว รวมทั้งอิทธิพลจากพี่สาวของแม่ซึ่งเป็นสาวโสด  ทำให้บรรยากาศรอบตัวของอาดัมส์เหมือนอยู่ในยุควิคตอเรีย และมีความเป็นอนุรักษ์นิยมจัด    แม่ของเขามักจะทุกข์ร้อนกังวลอยู่เสมอในเรื่องที่สามีของเธอไม่สามารถคืนความมั่งคั่งให้กับครอบครัวได้ ซึ่งส่งผลให้อาดัมส์มีความคิดที่ขัดแย้งและสับสนในเรื่องนี้   ตรงกันข้ามกับพ่อของเขา ซึ่งพยายามชี้นำ สนับสนุน และให้กำลังใจแก่เขาอย่างลึกซึ้งและอดทน

อาดัมส์เป็นเด็กขี้อาย แต่มีความเป็นอัจฉริยะอยู่ในตัว ประกอบกับจมูกที่บิดเบี้ยวของเขา ทำให้เขามีปัญหาในการปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อมและเพื่อนๆ ที่โรงเรียน (ในเวลาต่อมาเขาเคยพูดว่าในวัยเยาว์เขาน่าจะเป็นเด็กไฮเปอร์แอคทีฟ)  เป็นไปได้ว่าเขามีความผิดปกติที่เรียกว่า dyslexia (3)

พ่อแม่ของเขาส่งเขาไปเรียนในหลายโรงเรียน  แต่ก็ประสบความล้มเหลว  ต่อมาพ่อและป้าจึงสอนหนังสือเขาที่บ้าน  ซึ่งในที่สุดอาดัมส์ก็สามารถเรียนจนได้รับ “ประกาศนียบัตรจากโรงเรียนส่วนตัวของคุณนายเคท เอ็ม วิลคินส์” ตามที่เขาเรียก  ซึ่งอาจจะเทียบเท่ากับการจบเกรด ๘ (4)
ผลสำคัญที่สุดของการมีวัยเด็กที่ค่อนข้างโดดเดี่ยวและแตกต่างจากเด็กทั่วไปของอาดัมส์ก็คือความสุขที่เขาค้นพบเมื่ออยู่ท่ามกลางธรรมชาติ  เห็นได้ชัดจากการที่เขาชอบเดินเป็นระยะทางไกลๆในพื้นที่ป่าของเขตโกลเดนเกต   เกือบทุกวันเขาจะเดินป่า ปีนขึ้นเนินทราย  ลัดเลาะไปตามลำธารโลโบลงไปถึงหาดเบเคอร์  หรือไปถึงสุดขอบของแผ่นดินอเมริกาเลยทีเดียว

......................................................................................
(1) อ่านตามสำเนียงอเมริกันว่า “แอนเซิ่ล อาดัมส์”  แต่ในที่นี้ขอสะกดตามแบบที่เราเคยเห็นกันโดยทั่วไป
(2) การเกิดแผ่นดินไหวอย่างไม่รุนแรง ซึ่งเกิดขึ้นตามมาหลังจากการเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง
(3) dyslexia คือการมีปัญหาในการอ่านและสะกดคำอันเกิดจากภาวะบางอย่างของสมอง
(4) เทียบเท่ามัธยม ๒ ของไทย

เมื่ออาดัมส์อายุ ๑๒ ปี เขาหัดเล่นเปียโนและอ่านโน้ตด้วยตัวเอง   ต่อมาเขาก็เข้าคอร์สเรียนดนตรีอย่างจริงจัง   ความหลงใหลในดนตรีของเขาได้เข้ามาแทนที่การศึกษาในโรงเรียน  อาดัมส์ใช้เวลาส่วนใหญ่ในอีก ๑๒ ปีต่อมาไปกับเปียโน  และเมื่อมาถึงปีค.ศ. ๑๙๒๐ เขาก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะเป็นนักเปียโน   ถึงแม้ว่าในที่สุดแล้วเขาจะเปลี่ยนเส้นทางมาเป็นช่างภาพ  แต่เปียโนก็เป็นสิ่งที่นำเอาแก่นสาร ระเบียบวินัย และแบบแผนมาให้กับวัยเด็กที่คับข้องใจและไม่มั่นคงของเขา   นอกจากนั้นแล้ว การเป็นนักดนตรีต้องผ่านการฝึกฝนอย่างเอาใจใส่และต้องมีทักษะที่ละเอียดละออและแม่นยำ ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างมากต่อศิลปะในการมองเห็น ตลอดจนงานเขียน และเทคนิคเกี่ยวกับการถ่ายภาพของเขา

ถ้าหากความรักธรรมชาติของอาดัมส์ได้ถูกบ่มเพาะขึ้นในเขตโกลเดนเกตแล้วละก็  อาจพูดได้ว่าชีวิตของเขาได้ “ถูกแต่งแต้มสีสันและเปลี่ยนแปลงท่วงทำนองโดยสัญญาณจากโลกอันยิ่งใหญ่” (5) (คำพูดของอาดัมส์เอง) ของโยเซมิตีเซียรา (6) (the Yosemite Sierra)   ตั้งแต่ปีค.ศ.๑๙๑๖ เป็นต้นมาจนกระทั่งสิ้นอายุขัย ทุกๆปีเขาใช้เวลาอยู่ที่นั่นมากทีเดียว  ตั้งแต่ครั้งแรกที่อาดัมส์ไปเยือนโยเซมิตี
เขาตะลึงงันและเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นในตัว  เขาเริ่มใช้กล้องถ่ายรูปที่พ่อแม่ให้ไป (Kodak No. 1 Box Brownie) (7)  เขาเดิน ปีนป่าย สำรวจไปในพื้นที่  ก่อให้เกิดเป็นความเคารพและเชื่อมั่นในตนเองขึ้น

ในปี ค.ศ.๑๙๑๙ เขาเข้าร่วมกับเดอะเซียราคลับ (the Sierra Club) (8) และใช้เวลาช่วงฤดูร้อนในหุบเขาโยเซมิตีโดยเป็นผู้ดูแลที่พักของชมรม (LeConte Memorial Lodge)  เขาทำหน้าที่นี้ในช่วงฤดูร้อนต่อมาอีกสามปี ซึ่งทำให้เขากลายเป็นเพื่อนกับผู้นำของชมรมหลายคน  คนเหล่านี้เป็นกลุ่มผู้ก่อตั้งการเคลื่อนไหวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของอเมริกาที่เพิ่งเริ่มขึ้นในช่วงนั้น 

อาดัมส์ได้พบกับเวอร์จิเนีย เบ็สท์ (Virginia Best) ภรรยาของเขา ที่โยเซมิตี  ทั้งคู่แต่งงานกันในปี ค.ศ.๑๙๒๘  และมีทายาทสองคน

เดอะเซียราคลับมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อความสำเร็จในช่วงต้นๆของอาดัมส์ในฐานะช่างภาพ   เมื่อปี ค.ศ.๑๙๒๒ ภาพถ่ายและงานเขียนของเขาปรากฏสู่สายตาสาธารณชนเป็นครั้งแรกในบุลเลทินของชมรม และงานแสดงเดี่ยวครั้งแรกของเขาในปี ค.ศ.๑๙๒๘ ก็จัดขึ้นที่สำนักงานใหญ่ของชมรมในซานฟรานซิสโก

ในช่วงฤดูร้อนของแต่ละปีชมรมจะจัดทริปเดินป่าขึ้นเขาที่เรียกว่า High Trip เป็นเวลา ๑ เดือน  โดยปกติจะไปกันที่เซียราเนวาดา (Sierra Nevada) ซึ่งจะมีสมาชิกสนใจร่วมเดินทางกันมากถึงสองร้อยคนเลยทีเดียว  ในแต่ละวันคณะเดินทางจะเดินป่าไปยังจุดพักแรมที่สวยงามแห่งใหม่ ตามด้วยขบวนล่อ คนขนสัมภาระ พ่อครัว ฯลฯ  อาดัมส์ทำหน้าที่ช่างภาพในการเดินทางเหล่านี้ตลอดมา จนกระทั่งในช่วงปลายทศวรรษของ ค.ศ.๑๙๒๐ อาดัมส์ก็เริ่มคิดได้ว่าเขาสามารถถ่ายภาพเป็นอาชีพเลี้ยงตัวเองได้ และอาชีพช่างภาพนั้นมีโอกาสที่จะทำเงินให้กับเขามากกว่าการเป็นนักเปียโนมากนัก

เมื่อถึงปี ค.ศ.๑๙๓๔ อาดัมส์ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในคณะกรรมการผู้บริหารชมรม และเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปทั้งในฐานะศิลปินแห่งเทือกเขาเนวาดาและผู้ปกป้องโยเซมิตี

..........................................................................................

(5) "colored and modulated by the great earth gesture"
(6) sierra แปลได้ว่า เทือกเขาซึ่งส่วนใหญ่มีรูปร่างลักษณะที่โดดเด่นแปลกออกไป
(7) ดูรูปได้ที่ http://www.boxcameras.com/brown1900.html
(8) The Sierra Club  เป็นองค์กรเอกชนองค์กรหนึ่งของอเมริกาที่ทำการเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อม   จัดตั้งขึ้นในปี ๑๘๙๒  ปัจจุบันมีสมาชิกจำนวนมาก และมีสาขาหลายแห่งอยู่ทั่วอเมริกาและแคนาดา

ปี ค.ศ.๑๙๒๗ นับว่าเป็นปีที่มีมีความสำคัญอย่างยิ่งในชีวิตของอาดัมส์  เขาได้ผลิตผลงาน “ภาพถ่ายอันเกิดจากการจินตนาการล่วงหน้า” (visualized photograph) (9) ชิ้นแรกขึ้น คือภาพ Monolith, the Face of Half Dome  (10)  และเขาได้เข้าร่วม High Trip เป็นครั้งแรก

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือเขาได้พบกับอัลเบิร์ต เอ็ม เบ็นเดอร์ (Albert M. Bender) ผู้ทรงอิทธิพลในวงการธุรกิจประกันและผู้อุปถัมภ์รายใหญ่ของวงการศิลปะและศิลปิน  ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นผู้ที่มีอิทธิพลต่ออาดัมส์  เพียงแค่หนึ่งวันหลังจากที่ทั้งคู่ได้พบกัน เบ็นเดอร์ก็ได้วางแผนการตีพิมพ์พอร์ตโฟลิโอเล่มแรกของอาดัมส์ คือ Parmelian Prints of the High Sierras แล้ว   

มิตรภาพ  การให้กำลังใจ และการสนับสนุนด้านการเงินอย่างชาญฉลาดของเบ็นเดอร์ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของอาดัมส์ไปอย่างมาก  พลังในการสร้างสรรค์และความสามารถของอาดัมส์ในฐานะช่างภาพเบ่งบานอย่างเต็มที่  เขาเริ่มมีความมั่นใจ มีหนทาง ตลอดจนทุนทรัพย์ที่จะทำให้ความฝันเป็นจริง   การอุปถัมภ์อย่างดีของเบ็นเดอร์เป็นสิ่งที่เปลี่ยนนักเปียโนผู้ชำนาญให้กลายเป็นศิลปินผู้สร้างงานภาพถ่ายที่ยิ่งใหญ่โดยแท้จริง   ภาพถ่ายซึ่งนักวิจารณ์อบิเกล ฟอร์สเนอร์ (Abigail Foerstner) เขียนถึงไว้ในหนังสือพิมพ์ชิคาโกทริบูน (the Chicago Tribune (11) (Dec. 3, 1992)) ว่า “ได้ทำประโยชน์ให้กับอุทยานแห่งชาติเปรียบได้กับสิ่งที่มหากาพย์ของโฮเมอร์(Homer)ได้ทำให้กับโอดิสเซียส(Odysseus)” เลยทีเดียว (12)

แม้ว่าการเปลี่ยนเส้นทางของอาดัมส์จากนักดนตรีมาเป็นช่างภาพไม่ได้เกิดขึ้นในทันทีทันใด  แต่เขาก็เปลี่ยนจากการหลงใหลในดนตรีมาหลงใหลการถ่ายภาพอย่างรวดเร็วหลังจากได้พบกับเบ็นเดอร์  และโครงการตลอดจนความเป็นไปได้ต่างๆ ก็เกิดขึ้นมากมาย  นอกจากเขาจะใช้เวลาในช่วงฤดูร้อนตระเวนถ่ายภาพในเซียราเนวาดาแล้ว  เขายังได้เดินทางไปแถบตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกาหลายครั้ง แต่ละครั้งใช้เวลานาน  ทั้งนี้เพื่อทำงานร่วมกับแมรี ออสติน (Mary Austin) ราชินีแห่งวงการวรรณกรรมตะวันตก    เทาส์พเวโบล (Taos Pueblo) (13) หนังสือที่ยอดเยี่ยมของพวกเขาซึ่งได้รับการพิมพ์โดยจำกัดจำนวน ได้ออกวางตลาดในปี ค.ศ.๑๙๓๐

ในปีเดียวกันนั้น อาดัมส์ได้พบกับ พอล  สแตรนด์ (Paul Strand)  งานของช่างภาพผู้นี้ส่งผลกระทบอย่างมากต่ออาดัมส์และช่วยให้เขาถอยห่างจากแนวทางการถ่ายภาพแบบพิคทอเรียล (pictorial style) (14) ที่เขาชื่นชอบอยู่ในช่วงทศวรรษของปี ค.ศ.๑๙๒๐     อาดัมส์เริ่มหันมายึดแนวทางการถ่ายภาพแบบ “straight photography” ซึ่งเน้นความคมชัดของเลนส์ และผลงานภาพถ่ายที่ได้ไม่ผิดเพี้ยนจากความเป็นจริง  ไม่มีการปรับเปลี่ยนใดๆ ทั้งจากกล้องถ่ายรูปและกระบวนการในห้องมืด (“ปรับเปลี่ยน”ในที่นี้หมายถึงการเปลี่ยนแปลงความคมชัดหรือส่วนประกอบของตัวแบบที่ถูกถ่ายภาพ  เทคนิคต่าง ๆ เช่น การบังและการเผา ตลอดจนโซนซิสเต็ม Zone System ซึ่งอาดัมส์เป็นผู้บัญญัติขึ้น เป็นสิ่งที่ใช้ในการ“ปรับเปลี่ยน”โทนและทำให้ศิลปินสามารถสร้างภาพที่แตกแต่างไปจากสิ่งที่ได้บันทึกเอาไว้จริงๆได้)

ในเวลาไม่นาน อาดัมส์ได้กลายมาเป็นเสาหลักสำคัญของการถ่ายภาพแบบ straight photography

..................................................................................

(9) เป็นการจินตนาการถึงผลงานที่จะออกมาและวางแผนตั้งแต่การกำหนด exposure กระบวนการล้างฟิล์มและอัดรูป  การบังและเผา ก่อนที่จะกดชัตเตอร์ 
(10) ดูรายละเอียดได้ที่ http://www.hcc.commnet.edu/artmuseum/anseladams/details/monolith.html
(11) หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงของชิคาโก
(12)  Homer เป็น “ตำนานกวี” สมัยกรีกโบราณ (เขาเป็น”ตำนาน”มากกว่าเป็น”บุคคลในประวัติศาสตร์”  เพราะไม่มีหลักฐานที่ใช้ยืนยันแน่ชัดได้ถึงการคงอยู่ของ Homer)  เขาเป็นที่รู้จักในนามผู้แต่งกวีมหากาพย์ “โอดิสซี” (The Odyssey) และ “อิลเลียด”(The Iliad)   ผลงานของเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นบทกวีที่แสดงถึงความเป็นอัจฉริยะของผู้แต่ง  และมักถูกใช้อ้างอิงเป็นตัวแทนของบทกวีในช่วงแรกเริ่มของยุคคลาสสิค  อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึงปัจจุบันนักวิชาการหลายกลุ่มเชื่อว่า The Odyssey และ The Iliad เป็นผลจากการท่องจำปากเปล่าต่อๆกันมาเป็นเวลานาน  บางพวกมีความเห็นว่ามีลักษณะของการประพันธ์ที่แตกต่างกันอยู่  แสดงให้เห็นว่ามีผู้แต่งหลายคน  จึงเป็นเรื่องที่ยังถกเถียงกันอยู่ว่ามหากาพย์ทั้งสองเรื่องถือว่าเป็นผลงานของ Homer ได้หรือไม่
Odysseus เป็นตัวเอกในกวีมหากาพย์ The Odyssey และ The Iliad   เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะวีรบุรุษกรีกโบราณ
(จากผู้แปล : ถ้านึกกันไม่ออกละก็  โอดิเซียสนี่แหละที่เป็นต้นคิดอุบายม้าไม้ที่มีทหารอยู่ข้างใน ซึ่งทำให้กรุงทรอย (Troy) ต้องแตกลงในที่สุด)
 
(13) Taos เป็นเมืองในมลรัฐนิวเม็กซิโก  ส่วน  pueblo อาจหมายถึงสิ่งก่อสร้างแบบหนึ่งซึ่งสร้างโดยชาวอินเดียนแดงบางเผ่าในมลรัฐแอริโซนาและนิวเม็กซิโก  หรืออาจหมายถึงหมู่บ้านอินเดียนแดงในแถบนั้นก็ได้
(14) การถ่ายภาพแนว pictorial โดยทั่วไปเป็นการใช้เทคนิคต่างๆในการจัดการกับภาพถ่ายเพื่อให้ได้ภาพในแบบที่ศิลปินแต่ละคนต้องการ  โดยอาจเป็นการใช้การโฟกัส  การใช้ฟิลเตอร์  การเปลี่ยนแปลงภาพในกระบวนการอัดลงกระดาษ  ตลอดจนการตกแต่งพื้นผิวของกระดาษ   ภาพถ่ายแนวนี้ส่วนใหญ่จะเลียนแบบภาพวาดแนว Impressionism

ในปี ค.ศ.๑๙๒๗ อาดัมส์ได้พบกับเอ็ดเวิร์ด เว็สตัน (15) (Edward Weston)  พวกเขากลายมาเป็นเพื่อนและเพื่อนร่วมงานที่มีความสำคัญต่อกันมากขึ้นเรื่อยๆ   ในปี ค.ศ.๑๙๓๒ กลุ่มเอฟ/๖๔ (Group f/64) อันเลื่องชื่อได้ถูกก่อตั้งขึ้นจากการผสมผสานกันระหว่างความยิ่งใหญ่อันเป็นที่ยอมรับกันของเว็สตัน และพลังงานอันล้นเหลือของอาดัมส์   ถึงแม้จะถูกจัดตั้งขึ้นอย่างไม่เคร่งครัดและคงอยู่ไม่นานนัก  แต่ Group f/64 ก็ได้ทำให้ straight photography ซึ่งเป็นที่รู้จักเฉพาะในเขตฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกา ได้รับความสนใจและมีอิทธิพลในระดับประเทศ   หลังจากนั้นไม่นานพิพิธภัณฑ์เดอยัง (De Young Museum) ในซานฟรานซิสโกจัดแสดงภาพถ่ายให้กับ Group f/64   และในปีเดียวกันนั้นพิพิธภัณฑ์นี้ยังได้จัดแสดงภาพถ่ายเดี่ยว (one-man museum show)ให้กับอาดัมส์อีกด้วย

ในช่วงต้นทศวรรษของปี ค.ศ.๑๙๓๐ อาดัมส์พุ่งขึ้นสู่ความรุ่งโรจน์อย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นผลมาจากทั้งความสามารถและพลังงานตลอดจนกิจกรรมต่างๆ อันมีอยู่อย่างไม่ขาดสายของเขา

เขาได้ไปเยือนนิวยอร์คครั้งแรกในปี ค.ศ.๑๙๓๓ เพื่อพบกับอัลเฟร็ด สตีกลิตซ์ (Alfred Stieglitz) ช่างภาพผู้ซึ่งมีผลงานและหลักปรัชญาที่อาดัมส์ชื่นชมที่สุด  และเป็นช่างภาพผู้ซึ่งได้ใช้ชีวิตในการอุทิศตนแก่วิชาชีพอย่างที่อาดัมส์มุ่งมั่นที่จะทำให้ได้    ความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นไปอย่างเอาจริงเอาจัง  พวกเขาติดต่อกันบ่อยครั้ง และปฏิสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเป็นไปอย่างลึกซึ้งและกว้างขวางในทางปัญญา

ถึงแม้ว่าอาดัมส์จะผูกพันกับพื้นที่ฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกาอย่างลึกซึ้ง แต่เขาก็ได้ใช้เวลามากทีเดียวในนิวยอร์คในระหว่างช่วงสองทศวรรษของปี ค.ศ.๑๙๓๐ และ ๑๙๔๐  และการใช้เวลาร่วมกับสตีกลิตซ์ก็มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งต่อชีวิตในฐานะศิลปินของเขา

ในปี ค.ศ.๑๙๓๓ เด็ลฟิค แกลเลอรี่ (the Delphic Gallery) ได้จัดการแสดงภาพถ่ายให้กับเขา  ซึ่งนับเป็นการแสดงภาพถ่ายครั้งแรกในนิวยอร์คของอาดัมส์   บทความทางด้านเทคนิคชุดแรกของเขาได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในนิตยสารแคเมราคราฟท์ (Camera Craft) ในปี ค.ศ.๑๙๓๔   และ Making a Photograph หนังสือที่ได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวางเป็นเล่มแรกของเขา ได้ออกวางตลาดในปี ค.ศ.๑๙๓๕    ที่สำคัญที่สุดคือสตีกลิตซ์ได้ให้อาดัมส์เปิดแสดงภาพเดี่ยว (one-man show) ที่ An American Place

อย่างไรก็ตาม  ความมีชื่อเสียงของอาดัมส์ไม่ได้ช่วยให้สถานะทางเศรษฐกิจของเขาดีขึ้นเลย  ในจดหมายลงวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ.๑๙๓๕ เขาเขียนถึงเว็สตันว่า “ผมมีงานยุ่งมาตลอด แต่ถังแตก  ดูเหมือนว่าผมจะทำให้ฐานะทางการเงินของตัวเองดีขึ้นมาไม่ได้เลย”   สถานการณ์บังคับให้เขาต้องถ่ายภาพเพื่อการค้า (commercial photography)   ลูกค้าของเขามีตั้งแต่ผู้ได้รับสัมปทานในการทำกิจการชั่วคราวในโยเซมิตี,   the National Park Service (16) ,  Kodak, Zeiss, IBM, AT&T  ไปจนถึงวิทยาลัยสตรีแห่งหนึ่ง  และยังมีบริษัทผลิตผลไม้แห้ง  นิตยสาร Life  นิตยสาร Fortune และนิตยสาร Arizona Highways   หรือโดยสรุปคืองานทุกอย่างตั้งแต่การถ่ายภาพบุคคล  งานแคตาลอก ไปจนถึงงาน Caloramas (17)  จนเมื่อวันที่ ๒ กรกฎาคม ค.ศ.๑๙๓๘ เขาเขียนจดหมายถึงเดวิด แม็คอัลพิน (David McAlpin )เพื่อนของเขาว่า “ผมจะต้องทำอะไรสักอย่างในเร็วๆนี้เพื่อให้ตัวเองกลับมาอยู่ในแนวทางที่ควรจะเป็นในการถ่ายภาพเสียที   ตอนนี้ผมจมอยู่ในงาน commercial จริงๆ นะ  มันจำเป็นก็จริง  แต่มันรั้งผมเอาไว้จากงานสร้างสรรค์มากๆ เลย”

ถึงแม้ว่าอาดัมส์ได้กลายมาเป็นช่างภาพ commercial ที่มีความสามารถและความชำนาญอันโดดเด่น  เขาก็ยังคงได้รับงานไม่สม่ำเสมอ  ทำให้เขาต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องการเงินอยู่เรื่อยๆ   สถานการณ์ทางเศรษฐกิจของเขายังคงไม่มั่นคงอยู่เสมอๆ อันเป็นสาเหตุของความเครียดไปจนถึงช่วงปลายของชีวิต

.......................................................................

(15)  ช่างภาพที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากอีกท่านหนึ่ง http://www.etcfoto.com/forum/index.php/topic,156.0.html
(16)  หน่วยงานรัฐบาลของสหรัฐที่ทำหน้าที่ดูแลอุทยานแห่งชาติทั้งหมดในประเทศ
(17) คำนี้ไม่มีในพจนานุกรม  โดยรากศัพท์น่าจะแปลได้ว่าการผสมสี  แต่โดยการค้นหาในอินเตอร์เน็ต  ผู้แปลค่อนข้างแน่ใจว่าหมายถึงงานภาพถ่ายขนาดใหญ่ซึ่งส่วนมากใช้ในการโฆษณาประชาสัมพันธ์  จนมาถึงในปัจจุบัน น่าจะหมายรวมถึงงานป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ทั้งหมด(อาจเป็นอิเล็คทรอนิคก็ได้)ซึ่งอาจรวมถึงงานที่ไม่ใช่ภาพถ่ายก็ได้

ความเชี่ยวชาญทางด้านเทคนิคของอาดัมส์นั้นเรียกได้ว่าเป็นตำนานเลยทีเดียว  เขาได้สนุกสนานกับทฤษฎีและวิธีปฏิบัติต่างๆ เกี่ยวกับการถ่ายภาพมากกว่าช่างภาพผู้สร้างสรรค์คนอื่นๆ ไม่ว่าจะก่อนหน้าเขาหรือหลังจากเขา  เว็สตันและสแตรนด์ปรึกษาเขาอยู่บ่อยๆ เกี่ยวกับเทคนิคในกระบวนการถ่ายภาพ  เขาเป็นที่ปรึกษาอันดับหนึ่งด้านการถ่ายภาพให้กับ Polaroid และ Hasselblad  และให้คำปรึกษาอย่างไม่เป็นทางการด้านการถ่ายภาพแก่อีกหลายๆ แห่ง  อาดัมส์ได้พัฒนา “Zone System” อันเลื่องชื่อขึ้น  ซึ่งเป็นระบบที่มีความซับซ้อนเป็นอย่างมาก ใช้ในการควบคุมและเชื่อมโยงการกำหนด exposure เข้ากับกระบวนการล้างฟิล์มและอัดรูป  อันจะทำให้ช่างภาพสามารถจินตนาการภาพถ่ายที่ตนเองต้องการไว้ล่วงหน้า (visualize) และสร้างสรรค์ผลงานภาพถ่ายออกมาได้ตรงตามที่ได้จินตนาการเอาไว้   เขาได้ผลิตผลงานคู่มือทางด้านเทคนิคการถ่ายภาพเอาไว้ ๑๐ เล่ม ซึ่งเป็นหนังสือเกี่ยวกับการถ่ายภาพที่มีอิทธิพลมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา

พลังและสมรรถนะในการทำงานของอาดัมส์นั้นมากมายมหาศาล  ในแต่ละวันเขามักจะทำงานถึง ๑๘ ชั่วโมงหรือมากกว่านั้น เป็นเวลาหลายๆ วันหรือหลายสัปดาห์ติดต่อกัน  ไม่มีการลาพักร้อน วันหยุดหรือวันอาทิตย์ในชีวิตของอาดัมส์   หลายๆ ครั้ง หลังจากได้ทำงานอย่างหนักติดต่อกันมาระยะหนึ่ง เขาจะกลับไปซานฟรานซิสโกหรือโยเซมิตี จากนั้นไม่นานเขาจะกลับมาพร้อมกับไข้หวัด และนอนซมอยู่บนเตียงเป็นเวลาหลายวัน

นอกจากนั้นแล้วการใช้ชีวิตที่ไม่เคยอยู่นิ่งของเขานั้นถูกกระตุ้นด้วยแอลกอฮอล์ที่เขาชอบเป็นพิเศษ และโดยกิจกรรมทางสังคมกับเพื่อนฝูงและผู้ร่วมงาน   ดังที่โบมอนท์ นีวอล (Beaumont Newhall) เขียนเอาไว้ในหนังสือบันทึกประสบการณ์ในชีวิตการถ่ายภาพของเขา คือ โฟกัส เม็มมัวร์สออฟไลฟ์อินโฟท็อกกราฟี (18) (FOCUS: Memoirs of Life in Photography (1993)) ว่า “แอนเซลชอบสังสรรค์  เขาเป็น party man ที่เยี่ยมยอด  ชอบทำให้คนอื่นๆ สนุกสนานเพลิดเพลิน  เขามีบุคลิกที่มีอำนาจดึงดูดและมักจะเป็นจุดสนใจของคนอื่นอยู่เสมอ”

อาดัมส์บอกว่าตัวเขาเป็นช่างภาพ  ผู้สอน (lecturer) และนักเขียน   น่าจะตรงกว่าถ้าจะบอกว่าเขาเป็นผู้สื่อสาร(communicator)    เขาเดินทางไปทั่วประเทศอย่างไม่หยุดยั้งเพื่อแสวงหาทั้งความงามของธรรมชาติที่เขาเคารพและถ่ายภาพ และผู้ดูภาพซึ่งเขาต้องการ   อาดัมส์รู้สึกว่าเขามีหน้าที่ที่จะต้องยกระดับการถ่ายภาพให้เป็นงานวิจิตรศิลป์  เขามีบทบาทสำคัญในการก่อตั้งแผนกการถ่ายภาพขึ้นเป็นครั้งแรก ณ  The Museum of Modern Art ในนิวยอร์ค   การทำงานที่พิพิธภัณฑ์ดังกล่าวได้บ่มเพาะให้เกิดความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดที่สุดในชีวิตการทำงานของอาดัมส์  นั่นคือความสัมพันธ์ของอาดัมส์กับโบมอนท์และแนนซี (Nancy) นีวอล  โดยโบมอนท์นั้นเป็นนักประวัติศาสตร์และผู้บริหารพิพิธภัณฑ์  ส่วนแนนซีเป็นนักเขียนและนักออกแบบ  การทำงานร่วมกันของพวกเขากล่าวได้ว่าเป็นความร่วมมือที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการถ่ายภาพของศตวรรษที่ยี่สิบ  ในช่วงสองทศวรรษของปี ค.ศ.๑๙๕๐ และ ๑๙๖๐ แนนซีและอาดัมส์ได้ผลิตผลงานเป็นจำนวนมากที่มีความสำคัญในประวัติศาสตร์  ทั้งงานหนังสือและงานแสดงภาพถ่าย  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง This is the American Earth (1960) ของ the Sierra Club  ซึ่งมีบทบาทสำคัญร่วมกับ Silent Spring งานเขียนอันยอดเยี่ยมของเรเช็ล คาร์สัน (Rachel Carson) ในการก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมของประชาชนในวงกว้างขึ้นเป็นครั้งแรก

..............................................

(18)  photograph   อ่านว่า  โฟโตกราฟ   ,   photographic  อ่านว่า  โฟโตกราฟฟิค 
photographically  อ่านว่า   โฟโตกราฟฟิคลี   ,  photography   อ่านว่า  โฟทอกกราฟี   
photographer  อ่านว่า  โฟทอกกราเฟอร์

อาดัมส์เป็นนักเคลื่อนไหวเพื่อธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมผู้ไม่เคยหยุดนิ่ง  ตลอดระยะเวลาหลายปีเขาได้เข้าร่วมการประชุมนับครั้งไม่ถ้วน และเขียนจดหมายเป็นพันๆ ฉบับเพื่อสนับสนุนปรัชญาในการรักษาธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของเขา  จดหมายเหล่านี้ได้ส่งไปถึงบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ต่างๆ  เพื่อนร่วมชมรมเซียราคลับและวิลเดอร์เน็สโซไซเอตี (Wilderness Society) (19) หน่วยงานของรัฐ ตลอดจนนักการเมือง    อย่างไรก็ตาม สิ่งที่มีอิทธิพลอย่างมากคืองานภาพถ่ายของเขา    ภาพถ่ายของเขาได้กลายมาเป็นสัญญลักษณ์  เป็นตัวแทนอันแท้จริงของธรรมชาติในอเมริกา  เมื่อผู้คนนึกถึงอุทยานแห่งชาติของเซียราคลับ หรือนึกถึงธรรมชาติ  มักมีภาพถ่ายของอาดัมส์ปรากฏขึ้นในใจของพวกเขาเสมอ   ภาพถ่ายขาวดำของอาดัมส์ไม่ใช่สิ่งที่“บันทึก”เอาธรรมชาติไว้อย่างที่มันเป็น  หากแต่เป็นสิ่งที่ขุดค้นเข้าไปในจิตใจ และนำเอาความรู้สึกแท้จริงที่มีต่อความงามของธรรมชาติออกมาให้ประจักษ์ในใจของผู้ดู   อาดัมส์ได้สรรค์สร้างความรู้สึกถึงความงามอันสูงส่งของธรรมชาติอันบันดาลให้ผู้ดูเกิดอารมณ์ความรู้สึกต่อ“พื้นที่ธรรมชาติ”(wilderness) (20) เทียบได้กับความยิ่งใหญ่และสูงส่งนั้น  ซึ่งบ่อยครั้งนั้นมีพลังต่อความรู้สึกยิ่งกว่าพื้นที่ธรรมชาติจริงๆเสียอีก (21)

สำหรับอาดัมส์ ประเด็นทางด้านสิ่งแวดล้อมที่มีความสำคัญสำหรับเขาเป็นพิเศษได้แก่อุทยานแห่งชาติโยเซมิตี  ระบบอุทยานแห่งชาติ (national park system)  และเหนือสิ่งอื่นใดคืกการรักษาไว้ซึ่งพื้นที่ธรรมชาติ (wilderness)   เขามุ่งเน้นไปที่ประเด็นที่เขาเรียกว่าประเด็นทางด้านอารมณ์และจิตวิญญาณของอุทยานและพื้นที่ธรรมชาติ (spiritual-emotional aspects of parks and wilderness)  และเขาได้ทำการต่อต้านการสร้างรีสอร์ทของ the National Park Service อย่างไม่ลดละ เนื่องจากการสร้างรีสอร์ทนี้ได้ทำให้เกิดการพัฒนาเกินควรในเขตอุทยานและทำให้เอกชนผู้ได้รับสัมปทานการก่อสร้างมีอิทธิพลมากเกินไปในอุทยาน 

แต่เรื่องต่างๆ ที่อาดัมส์เข้าไปมีส่วนร่วมนั้นมีมากและครอบคลุมกว้างขวางเสียเหลือเกิน   เขาต่อสู้เพื่อให้มีอุทยานแห่งชาติแห่งใหม่ๆ    เพื่อกฎหมายเกี่ยวกับพื้นที่ธรรมชาติ     เพื่ออลาสกา    เพื่อชายฝั่งบิกเซอร์ (Big Sur Coast) อันเป็นที่รักของเขาในแคลิฟอร์เนียตอนกลาง  เพื่อป่าแห่งต้นไม้ยักษ์  redwoods     เพื่อสิงห์โตทะเลและนากทะเลที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์    และเพื่ออากาศและน้ำที่สะอาด     นอกจากนั้น เนื่องจากเขาสนับสนุนการใช้ทรัพยากรอย่างสมดุลและเหมาะสม  อาดัมส์ยังต่อต้านการก่อสร้างต่างๆ ที่เกินความจำเป็น ตลอดจนการกระทำต่างๆ เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมที่เป็นการไม่ซื่อสัตย์หรือไม่ฉลาด       อย่างไรก็ตาม เขาจะปฏิบัติต่อฝ่ายตรงข้ามอย่างเคารพและสุภาพเสมอ

ถึงแม้ว่าอาดัมส์จะมีความรักที่ยิ่งใหญ่ให้กับธรรมชาติ  แต่สิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจ  เป็นอาชีพ  เป็นเหตุผลในการคงอยู่ของเขา ก็คือการถ่ายภาพ   อาดัมส์ไม่เคยสร้างงานภาพถ่ายใดๆ เพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมโดยเฉพาะ  เมื่อวันที่ ๑๒ เมษายน ค.ศ.๑๙๗๗ เขาเขียนจดหมายถึงทิม ฮิล (Tim Hill) ซึ่งเป็นผู้จัดพิมพ์งาน (publisher) ของเขาว่า “ผมรู้ว่าทุกวันนี้ผมควรจะถูกคนมากมายต่อว่า  แต่ผมได้ถูกฝึกมาให้คิดว่าศิลปะนั้นสัมพันธ์กับความงามที่ยากจะอธิบายได้ และจุดมุ่งหมายของศิลปะก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับระดับของจิตวิญญาณ (แนวคิดแย่ๆแบบวิคตอเรียนหละนะ!!)”

......................................................................................

(19)  The Wilderness Society  เป็นองค์กรเอกชนด้านสิ่งแวดล้อมองค์กรหนึ่งของอเมริกาที่จัดตั้งขึ้นในปี ๑๙๓๕  โดยมีจุดประสงค์เพื่อปกป้องพื้นที่ธรรมชาติของอเมริกา  ปัจจุบันมีสมาชิกเป็นจำนวนมากและมีสาขาอยู่ในหลายประเทศ
(20) wilderness หมายถึงบริเวณที่เป็นไปตามธรมชาติ ไม่มีการรบกวนของมนุษย์  ซึ่งรวมพื้นที่ทุกลักษณะ ทั้งป่า ภูเขา ที่ราบสูง ทะเลทราย ฯลฯ
(21) จากผู้แปล : จุดนี้ผู้เขียนอาจจะทำให้มันเข้าใจยากไปสักนิด  แต่พูดง่ายๆก็คือแอนเซลไม่ได้เน้นการบันทึกภาพสิ่งที่เป็นอยู่จริงๆ  เขาเน้นการสื่ออารมณ์ความรู้สึกจากภายใน  นั่นเป็นสาเหตุหนึ่งที่เขาใช้ภาพขาวดำเป็นสื่อกลาง

อาดัมส์ถูกวิจารณ์อยู่บ่อยๆ ว่าเขาล้มเหลวในการรวมเอามนุษย์หรือสิ่งที่แสดงถึงมนุษยชาติเข้าไว้ในภาพถ่ายทิวทัศน์ (landscape) ของเขา   Henri Catier-Bresson ช่างภาพผู้ยิ่งใหญ่ชาวฝรั่งเศสได้เคยให้ความเห็นอันเป็นที่รู้จักกันดีว่า “โลกนี้กำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่อาดัมส์กับเว็สตันกลับเอาแต่ถ่ายรูปหินกับต้นไม้” (อาดัมส์ได้เคยกล่าวถึงคำพูดนี้ไว้ใน Oral History, Univ. of Berkeley หน้า ๔๙๘)   บรรดานักวิจารณ์มักจะอธิบายลักษณะของอาดัมส์ว่าเป็นช่างภาพผู้ถ่ายภาพพื้นที่ธรรมชาติในอุดมคติที่ไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป (a photographer of an idealized wilderness that no longer exists)    แต่ในทางตรงกันข้าม สถานที่ที่อาดัมส์ได้ถ่ายภาพเอาไว้ก็คือพื้นที่ธรรมชาติและอุทยานแห่งชาติที่ได้รับการปกป้องเอาไว้ตลอดมา  โดยมีไม่กี่ที่เท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้น    ในอเมริกามีพื้นที่ธรรมชาติต่างๆ เป็นบริเวณกว้างใหญ่ไพศาลที่ยังคงความเป็นธรรมชาติและได้รับการปกป้องอย่างแท้จริง  ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นผลมาจากความพยายามของอาดัมส์และบรรดาเพื่อนผู้ร่วมอุดมการณ์ของเขา

ชื่อของอาดัมส์ที่ปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์ศิลป์นั้นถูกจัดให้อยู่ในพวกศิลปะที่ค่อนไปทางแบบดั้งเดิม คือมีแบบแผนและค่อนข้างยึดธรรมเนียมปฏิบัติที่เคยมีมา (traditional art)    อาดัมส์เป็นบุคคลสำคัญคนสุดท้ายและเปรียบได้กับสัญลักษณ์ที่กำหนดขอบเขตของ “ขนบแบบโรแมนติคของจิตรกรรมและถ่ายภาพทิวทัศน์ของอเมริกาในช่วงศตวรรษที่สิบเก้า” (the romantic (22) tradition of nineteenth-century American landscape painting and photography)   อาดัมส์มักจะอ้างว่าเขาไม่ได้รับอิทธิพลใดๆ จากใครหรืออะไรทั้งสิ้น  แต่ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ เขามั่นคงอยู่ในขนบของ Thomas Cole, Frederic Church, Albert Bierstadt, Carlton Watkins, และ Eadweard Muybridge (23)  นอกจากนั้นเขายังเป็นทายาทโดยตรงของกลุ่มบุคคลชาวอเมริกันที่เรียกตัวเองว่าอเมริกัน ทรานเซนเดนทอลลิสท์ (American Transcendentalists) (24) เช่น Ralph Waldo Emerson, Henry David Thoreau และ John Muir   เขาเติบโตขึ้นมาในช่วงเวลาและสถานที่ซึ่งความเชื่อและคติที่เขายึดมั่นได้ถูกก่อร่างขึ้นโดยการนำประเทศของประธานาธิบดีธีโอดอร์ รูสเว็ลท์ (Theodore Roosevelt) กับคติความเป็นชาติอเมริกันอันแข็งแกร่ง (25)   โดยความรู้สึกถึงจุดหมายปลายทางที่ชัดเจน   และโดยแนวคิดที่ว่า อารยธรรมของยุโรปได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ให้ดีขึ้นกว่าเดิมในประเทศใหม่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน “ฝั่งตะวันตกแห่งใหม่” (the new West)

อาดัมส์ถึงแก่กรรมที่เมืองมอนทาเรย์ (Monterey) มลรัฐแคลิฟอร์เนีย (26)

...............................................................................

(22) หมายถึงศิลปะแบบโรแมนติค  อ่านรายละเอียดได้ที่ http://en.wikipedia.org/wiki/Romanticism
(23) Thomas Cole, Frederic Church และ Albert Bierstadt  เป็นจิตรกร   ส่วน Carlton Watkins และ Eadweard Muybridge เป็นช่างภาพ ทั้งหมดเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงในช่วงศตวรรษที่สิบเก้าที่มีผลงานภาพทิวทัศน์ในอเมริกา  โดยเฉพาะ Carlton Watkins และ Eadweard Muybridge  เป็นช่างภาพที่เริ่มถ่ายภาพทิวทัศน์ของโยเซมิตีในยุคแรกๆ
(24) แนวคิดแบบ Transcendentalism นั้นค่อนข้างเข้าใจยาก  มันเกิดขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่สิบเก้าในแถบนิวอิงแลนด์ ทางฝั่งตะวันออกของอเมริกา และเริ่มมาจากความคิดต่อต้านแนวคิดทางศาสนาคริสต์บางประการ  โดยสรุปแล้วอาจกล่าวได้ว่าพวก Transcendentalists นั้นเชื่อในความสามารถบางประการทางจิตวิญญาณของมนุษย์แต่ละคน  ซึ่งเป็นความสามารถที่มีอยู่เหมือนๆกัน  พวกเขาเชื่อว่ามนุษย์แต่ละคนต่างก็มีความสามารถในการหยั่งรู้ด้วยตนเอง    คนส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้จึงเคลื่อนไหวเพื่อเปลี่ยนแปลงสังคมโดยสนับสนุนความเท่าเทียมกันของมนุษย์แต่ละคนและความมีอิสระที่จะตัดสินใจด้วยตนเองของปัจเจกชน  เช่นพวกเขาจะต่อต้านการแบ่งแยกสีผิว  การกีดกันทางเพศ เป็นต้น  (อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่  http://en.wikipedia.org/wiki/Transcendentalism, http://www.transcendentalists.com/what.htm ฯลฯ)
(25) ผู้เขียนใช้คำว่า "muscular" Americanism   ซึ่งตรงนี้หลังจากค้นคว้าอยู่นานผู้แปลก็ยังคงไม่แน่ใจนักว่าแปลได้ถูกต้องตามความหมายแฝงหรือไม่   ลองอ่านความคิดของรูสท์เว็ลท์เกี่ยวกับอเมริกันนิสซึ่มได้ที่ http://www.theodore-roosevelt.com/trta.html
(26) แอนเซลเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลวอันเกี่ยวข้องกับโรคมะเร็ง ที่ Community Hospital of the Monterey Peninsula ในเมือง Monterey ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับบ้านของเขาใน Carmel เมื่อเขามีอายุได้ 82 ปี

ดังที่ John Swarkowski ได้เขียนเอาไว้ในบทนำของหนังสือ Classic Images (1985) ของอาดัมส์ ว่า “ความรักที่ชาวอเมริกันได้ให้กับแอนเซล อาดัมส์และงานของเขาในช่วงปลายของชีวิต และที่พวกเขายังคงแสดงออกอย่างกระตือรือร้นและต่อเนื่องมาตั้งแต่อาดัมส์ได้เสียชีวิตลงนั้น ถือเป็นปรากฏการณ์พิเศษ  อาจกล่าวได้ว่าไม่อาจมีศิลปิน visual art (27) ผู้ใดเทียบเคียงได้ในเรื่องปฏิกิริยาตอบรับจากผู้ชม”   

ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น?  อะไรที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์พิเศษนี้?

สิ่งที่อาดัมส์ถ่ายภาพคือ ความงามแห่งธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ของฝั่งตะวันตกของอเมริกานั้น มี “ความเป็นอเมริกัน” อยู่อย่างแน่นอนไม่ต้องสงสัย และเครื่องมือที่เขาเลือกใช้ คือกล้องถ่ายรูป เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่สามารถเป็นตัวแทนวัฒนธรรมของศตวรรษที่ยี่สิบได้เป็นอย่างดี  นอกจากนั้นเขายังมีบุคลิกที่มีสเน่ห์ดึงดูดใจคน และมีความเชื่อมั่นในผู้คนและธรรมชาติของความเป็นมนุษย์   อาดัมส์ใช้พลังของเขาในการทำประโยชน์ให้แก่เพื่อนร่วมชาติโดยการอุทิศเวลาทั้งชีวิตของเขาเพื่อรักษาพื้นที่ธรรมชาติในอเมริกาเอาไว้  หลักปรัชญาและการมองโลกในแง่ดีของอาดัมส์กระทบใจของคนในชาติ   เขาเชื่อในความเป็นไปได้ที่คนและธรรมชาติจะอยู่ร่วมกันได้อย่างสมดุลย์  มากกว่าที่บุคคลที่มีอิทธิพลท่านอื่นๆในยุคของเขาเชื่อ   เป็นการยากที่จะจินตนาการว่ามีแอนเซล อาดัมส์สักคนเกิดขึ้นมาในยุโรป  และยากเช่นกันที่จะหาศิลปินคนใดที่มีความเป็นอเมริกันทั้งในด้านศิลปะและบุคลิกภาพได้เช่นนี้

เอกสารและสิ่งของสำคัญจำนวนมากของอาดัมส์ได้ถูกจัดเก็บเอาไว้ที่ the John P. Schaefer Center for Creative Photography ณ the University of Arizona ในเมือง Tucson    ของเหล่านี้ประกอบไปด้วยเอกสารทางวิชาการ  บันทึกถึงสิ่งที่น่าจดจำ  ฟิล์มเน็กกาทีฟ  ภาพถ่าย “fine prints” (28) หลายภาพ  ตลอดจนงาน “proof prints” (29) จำนวนมาก  ส่วนหนึ่งของงานเขียนของเขาที่เกี่ยวข้องกับ the Sierra Club ถูกเก็บไว้ที่ the Bancroft Library ณ the University of California ในเมือง Berkeley

หนังสือ Ansel Adams: An Autobiography (1985) ยังไม่เสร็จเรียบร้อยดีเมื่อเขาเสียชีวิตลง และ Mary Street Alinder ผู้เรียบเรียงหนังสือเล่มนี้ได้เขียนต่อจนจบ    หนังสืออัตชีวประวัติเล่มนี้เล่าถึงชีวิตของอาดัมส์ในด้านที่สว่างไสวจากแง่มุมที่ได้เลือกเฟ้นมาแล้ว

Letters and Images (1988)  เป็นการรวบรวมติดต่อทางจดหมายของอาดัมส์กับบุคคลอื่น  ประกอบไปด้วยจดหมายและการ์ดบางฉบับที่น่าสนใจที่อาดัมส์เขียน  จากจำนวนทั้งหมดประมาณหนึ่งแสนฉบับตลอดชีวิตของเขา

............................................................................................. 

(27)  ศิลปะที่เสพย์โดยการดูด้วยตาเป็นหลัก เช่น งานภาพถ่าย  ภาพเขียน งานปั้น  เป็นต้น
(28) ภาพถ่ายที่เป็นผลงานในขั้นสุดท้าย พร้อมจะนำไปแสดงหรือนำไปขาย
(29) ภาพถ่ายที่เกิดขึ้นจากขั้นตอนการทำงานในเบื้องต้นก่อนที่จะได้ผลงานขั้นสุดท้ายออกมา

อาดัมส์ได้เขียนและให้ภาพประกอบในบทความและบทวิจารณ์เป็นร้อยๆ บทตั้งแต่ปี ค.ศ.๑๙๒๒ จนถึง ๑๙๘๔

เขาได้ตีพิมพ์พอร์ทโฟลิโอซึ่งรวบรวมภาพถ่ายต้นฉบับ (original photographic prints) ทั้งหมด ๘ เล่ม ใน ปีค.ศ. ๑๙๒๗   ๑๙๔๘   ๑๙๕๐   ๑๙๖๐   ๑๙๖๓   ๑๙๗๐    ๑๙๗๔   และ ๑๙๗๖   

หนังสือเกือบห้าสิบเล่มมีชื่อของอาดัมส์ปรากฏอยู่ในฐานะผู้เขียนหรือศิลปิน  หนังสือเหล่านี้ที่ไม่ได้กล่าวถึงไว้ข้างต้นประกอบด้วย Sierra Nevada: The John Muir Trail (1938); Michael and Anne in Yosemite Valley (1941); Born Free and Equal (1944); Illustrated Guide to Yosemite Valley (1946); Camera and Lens (1948); The Negative (1948); Yosemite and the High Sierra (1948); The Print (1950); My Camera in Yosemite Valley (1950); My Camera in the National Parks (1950); The Land of Little Rain (1950, new ed. with Adams's photographs); Natural Light Photography (1952); Death Valley (1954); Mission San Xavier del Bac (1954); The Pageant of History in Northern California (1954); Artificial Light Photography (1956); The Islands of Hawaii (1958); Yosemite Valley (1959); Death Valley and the Creek Called Furnace (1962); These We Inherit: The Parklands of America (1962); Polaroid Land Photography Manual (1963); An Introduction to Hawaii (1964); Fiat Lux: The University of California (1967); The Tetons and the Yellowstone (1970); Ansel Adams (1972); Singular Images (1974); Ansel Adams: Images 1923-1974 (1974); Photographs of the Southwest (1976); The Portfolios of Ansel Adams (1977); Polaroid Land Photography (1978); Yosemite and the Range of Light (1979)

หนังสือทางด้านเทคนิคชุดใหม่  ประกอบด้วย The Camera (1980), The Negative (1981), and The Print (1983) และ Examples: The Making of 40 Photographs (1983)

หนังสือที่ตีพิมพ์หลังจากที่เขาได้เสียชีวิตแล้ว มี Andrea G. Stillman, ed., The American Wilderness (1990); Stillman and William A. Turnage, eds. Our National Parks (1992); Harry Callahan, ed., Ansel Adams in Color (1993); และ Stillman, ed., Ansel Adams: Yosemite and the High Sierra (1994)

กว่าสิบปีหลังจากเขาเสียชีวิต ยังคงไม่มีหนังสือชีวประวัติของอาดัมส์ที่มีเนื้อหาครอบคลุมทั้งชีวิตของเขา   หนังสือ Ansel Adams : The Eloquent Light (1963) โดย Nancy Newhall เล่าอย่างสั้นๆและอย่างรักใคร่ ถึงชีวประวัติในช่วง ๓๖ ปีแรกของชีวิตอาดัมส์   ซึ่งเธอเขียนได้อย่างสนุกและด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้ง โดยความร่วมมืออย่างเต็มที่ของอาดัมส์

[รางวัลของแอนเซล อาดัมส์]

รางวัลของแอนเซล  อาดัมส์

ตลอดชีวิตของอาดัมส์ และแม้แต่หลังจากที่เขาเสียชีวิตแล้ว  อาดัมส์ได้รับรางวัลต่างๆ มากมายนับไม่ถ้วน และมีบางรางวัลที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาด้วย

ในจำนวนนี้รางวัลที่สำคัญๆได้แก่

Doctor of Arts, Harvard University
Doctor of Arts, Yale University
Conservation Service Award, Department of Interior - 1968
Presidential Medal of Freedom - 1980
Mount Ansel Adams - 1985
Ansel Adams Wilderness - 1985
Ansel Adams Award, Sierra Club
Ansel Adams Award for Conservation, the Wilderness Society

ก่อนอื่นต้องขออภัยในความล่าช้าของการโพสต์ด้วยค่ะ

สำหรับ Ansel Adams คนนี้  ยอมรับว่ารู้จักแต่ชื่อกับรูปที่เขาถ่ายมานานแล้ว  แต่ไม่เคยรู้อะไรมากกว่านั้น   นับว่าเป็นโอกาสอันดีที่ uncleBE ขอให้ช่วยแปลบทความนี้ให้  ยิ่งได้อ่านเกร็ดต่างๆเกี่ยวกับอาดัมส์แล้วก็บทความเกี่ยวกับบทบาทในการเป็นนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของเขา  ยิ่งทำให้ทึ่ง  แล้วก็พอจะเข้าใจว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงกลายมาเป็น”ตำนาน”ของวงการถ่ายภาพ 

มีเวลาเมื่อไหร่หยิบจะเอาเกร็ดพวกนี้มาฝากนะคะ

สำหรับชีวประวัติของอาดัมส์ข้างบนนี้ได้แปลโดยพยายามคงถ้อยคำสำนวนของผู้เขียนเอาไว้ให้มากที่สุด   ถ้าอ่านแล้วติดขัดเรื่องสำนวนยังไงก็ขอให้โทษผู้เขียน  ...เอ๊ย..ไม่ใช่ ....คือต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ  เพราะคนแปลก็มือใหม่    ถ้าอ่านต้นฉบับแล้วคิดว่าแปลผิดยังไงก็บอกได้เลยนะคะ  ไม่ต้องเกรงใจ  ความถูกต้องสำคัญที่สุด (อ๊ะ แต่ต้นฉบับก็มีพิมพ์ผิดอยู่สองสามที่นะคะ อิๆ  )

และต้องขอขอบคุณภาพประกอบจาก uncleBE ด้วยนะคะ 

ขอบคุณมากๆ เลยครับ

อ่านเข้าใจง่าย ลื่นไหลดีแล้วครับ

ขอบคุณพี่ปูมากครับที่สละเวลาแปลบทความดีๆ แบบนี้ให้

ถ้าได้่อ่านอย่างละเอียดรวมทั้งเชิงอรรถด้วย

รับรองว่าเพื่อนๆ ต้องได้ความรู้เพิ่มขึ้นอีกเยอะเลยละครับ

 

ขอบคุณมากครับ

ไม่เคยอ่านเต็มๆๆ แบบนี้เลย

ได้ความรู้อีกเยอะเลยครับ

ขอบคุณมากๆครับพี่ บทความดีๆแบบนี้สร้างแรงบันดาลใจได้อีกโขเลยครับ

-คนนี้ล่ะที่เคยชมภาพแล้วทำให้ผมหลงกลิ่นไอขาว-ดำ 

ซื้อหนังสือกันหมดตัว
ตอนมัธยม ก็คนนี้ล่ะครับ

เยี่ยมไปเลยค่ะ  เยี่ยมๆๆๆ
ขอบคุณน้องปุและน้องบี กับทีมงานทุกคนด้วยน่ะค่ะ
ขอเป็นกำลังใจอีกกำลังใจนึง ให้ทุกๆคนน่ะค่ะ...

ขวัญใจช่างภาพขาว-ดำ ในดวงใจครับ
ขอบคุณที่นำบทความดีๆ มาให้อ่านครับ

["Learn to be Better"]

เสียดาย น่าจะเข้ามาอ่านตั้งนานแล้ว
ขอบคุณมากคับ
 

ไปร้านหนังสือทีไรอดไม่ได้ที่จะหยิบดูหนังสือช่างภาพ...คนนี้ทุกทีไปบางร้านมีหนังสือของAnsel Adamsหลายเล่มเลย

เหนือล้ำทุกคำบรรยายสำหรับภาพจากช่างภาพท่านนี้ ขอบคุณสำหรับบทความมากๆครับ 

ขอบคุณสำหรับบทความดีๆ นะครับ


โดยเฉพาะพี่ปูที่ช่วยแปลบทความอันนี้
และก็ลุงบีที่เลือกเรื่องนี้มาเช่นกัน

^_^  ขอบคุณสำหรับ สาระ ดี ๆ ครับ

มาเก็บความรู้ด้วยคนครับ

 ...อ่านแล้ว ประทับใจมากๆ ครับ...

แปลได้ดีแล้วครับ อ่านง่ายครับ...

ขอบคุณครับ...

ขอบคุณมากครับ

Ansel Adams ผมเพิ่งรู้จักชื่อนี้เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แฮะๆ อยู่หลังเขามานาน ตอนนี้สนใจผลงานของเขามากเลยครับ กำลังหาข้อมูลเรื่องราวของเขาอยู่เหมือนกัน

ขอบคุณครับ ได้ความรู้มากมายเลย

ขอบคุณมากครับ มีหนังสือรวมภาพถ่ายของเค้าอยู่เหมือนกัน ชอบมากมากครับ

ขอบคุณมากๆครับ ที่แปลมาให้อ่านครับ ผมอ่านแบบละเอียดเลยล่ะครับ   

[ขอบคุณคราบ]

ขอบคุณคราบ

  ขอบคุณมากมาย สำหรับสิ่งดีๆ ที่นำมาแบ่งปันกัน

สิ้นเดือนจะซื้อหนังสือตำนานผู้นี้ให้ได้.......

เทพ ตัวจิง สุดยอด แห่งช่างภาพ หรือ ตำนาน

ช่างภาพในดวงใจครับ

ขออนุญาต copy บทความเก็บไว้น่ะครับ

 ขอบคุณสำหรับบทความดีๆครับ

เวลารู้สึกตันกับการถ่ายภาพมักจะย้อนมาอ่านบมความนี้ ซึ่งทำให้มีกำลังใจในการถ่ายภาพต่อไป

ขอบคุณสำหรับบทความดีๆครับ ได้ความรู้เพิ่มอีกแล้ว